|
26.04.07 |
|
Χάζευα πριν μερικούς μήνες ένα thread στο forum του fmgreece.gr που είχε να κάνει με την επιθυμία κάποιων για πρόσθεση της τρίτης εθνικής στη χειρότερη περίπτωση και ελληνική έκδοση του παιχνιδιού στην καλύτερη. Έπεφταν προτάσεις επί προτάσεων και ιδέες επί ιδεών, ωστόσο κανείς δεν έπεσε στο παραμικρό μέσα όσον αφορά τις προθέσεις της εταιρείας για το συγκεκριμένο ζήτημα, πολύ απλά γιατί όλοι σκέφτονταν σαν fanboys και κανείς δε μπήκε στον κόπο να βάλει τον εαυτό του στη θέση του κακομοίρη που θα πληρώσει την έξτρα δουλειά από τους προγραμματιστές και τη μετάφραση του παιχνιδιού –φαινόμενο που μεταξύ μας έχω προσωπικά παρατηρήσει και σε forum γνωστού περιοδικού :P  Με βάση το παραπάνω περιστατικό, προσπάθησα να θυμηθώ τα παιχνίδια που έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει και στα ελληνικά, είτε όσον αφορά το κουτί και το εγχειρίδιο, είτε όσον αφορά το σύνολό τους. Στην πρώτη κατηγορία έχουμε αρκετά παιχνίδια, όλων των ειδών που συχνά-πυκνά κυκλοφορούν με τα boxes και τα manuals τους εξελληνισμένα και πρόκειται για τίτλους που κατά βάση στοχεύουν σε gamers μικρής ηλικίας όπως μεταφορές animated ταινιών, παιχνίδια με ήρωες από cartoons και comics κλπ. Εκεί που το μυαλό μου αρνιόταν (όχι… κατσικωνόταν :P) να μου αποκαλύψει πληροφορίες πιο πεισματικά κι απ’ ότι η Forthnet αρνείται το internet στο δύσμοιρο τον Μαργέτη, ήταν όταν προσπάθησα να φέρω στο νου μου μια χούφτα παιχνιδιών που να κυκλοφόρησαν πλήρως εξελληνισμένα. Αν εξαιρέσουμε τα FIFA κάποιας εποχής με Μαυρομάτη, Σωτηρακόπουλο και Δάρα στην περιγραφή και το σχόλιο και εκείνο το αλησμόνητο «ήδη παιχνιδιού» στο κεντρικό μενού, οι τίτλοι που κυκλοφόρησαν στη χώρα μας ομιλώντας ελληνικά είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Γιατί όμως κάποιος publisher να κάτσει να ασχοληθεί σοβαρά με τη χώρα μας; Γιατί να κάτσει να πληρώσει έναν σκασμό λεφτά και να εκδόσει ένα παιχνίδι πλήρως στα ελληνικά, όταν αυτό σε πολλές περιπτώσεις δε γίνεται για αγορές πολύ μεγαλύτερες της ελληνικής; Η χώρα μας θυμίζει την Καραϊβική την εποχή της έξαρσης των πειρατών αφού σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο εύκολο για κάποιον να βρει ένα παιχνίδι αντιγραμμένο παρά αυθεντικό. Οι σχολές βρωμάνε από αντιγραφές με το κάθε CD πλέον να κοστίζει ακόμα και € 1-2, κάνοντας έτσι την απόκτηση ενός πειρατικού παιχνιδιού παιχνιδάκι. Όταν λοιπόν ο Έλληνας έχει καλομάθει στην εύκολη λύση, τη μπινιά και την πειρατεία, πώς έχει μετά απαίτηση να τον πάρει στα σοβαρά ο εκάστοτε εκδότης; Ω ναι, δεν αντιλέγω όσον αφορά τις τιμές στα παιχνίδια, είναι πανάκριβες για την τσέπη του μέσου Έλληνα, αλλά τι θα πει αυτό; Αν δηλαδή θέλετε ένα αυτοκίνητο και δε σας φτάνουν τα λεφτά, θα πάτε να το κλέψετε; Θέλετε να το πάμε παραπέρα; Πού είναι η Ελλάδα ως κράτος στον κόσμο των gamers; Τα «μεγάλα κεφάλια» του τόπου (ή ορθότερα οι «κεφάλες») έχουν μαύρα μεσάνυχτα από gaming και δεν παίζει να έχει περάσει καν σε απόσταση χιλιομέτρων από τα μυαλά τους οτιδήποτε περί τουρνουά, video games, cyber sports κλπ. Έτσι, για τα… σταυρόλεξα, στο ESWC της Monza τον περασμένο Οκτώβριο, είχαν δώσει το παρόν ο υπουργός πολιτισμού της γείτονος χώρας, ο «νομάρχης» της επαρχίας του Μιλάνου και αρκετές προσωπικότητες από το χώρο της πολιτικής, των τεχνών και του αθλητισμού! Σνιφ… Μου είχε δοθεί στο παρελθόν η ευκαιρία και μίλαγα με τον Miles Jacobson, general manager της Sports Interactive των Championship και Football Manager. Ο άνθρωπος μου έλεγε ότι δεν έχουν πρόβλημα να βάλουν επιπλέον πρωταθλήματα και leagues στο παιχνίδι (λέγε με Γ εθνική) αρκεί ωστόσο να δουν ανταπόκριση από τον κόσμο. Όταν η Ελλάδα θεωρείται παγκοσμίως ως αγορά υπό ανάπτυξη και με προοπτικές μεν, αλλά ζημιογόνος προς το παρόν δε, πώς να επενδύσει ο οποιοσδήποτε; Γιατί δηλαδή ο κάθε developer ή publisher να κάτσει να ασχοληθεί με την Ελλάδα όταν βάσει των πωλήσεων βλέπει ότι το προϊόν του εκεί πάει άπατο συγκριτικά με άλλες χώρες της ίδιας κατηγορίας; Για να μην ξεφεύγουμε από το θέμα, παρά τις προσπάθειες των ελληνικών εισαγωγέων και αντιπροσωπειών, οι «μαμάδες-εταιρείες» χρειάζονται πειστικές αποδείξεις ότι ο Έλληνας προτιμά το αυθεντικό από το μαϊμού. Επειδή όμως εκείνος δεν το προτιμά και μιας και ο καιρός εκείνος θα αργήσει να έρθει, ας βολευτούμε με κανένα κουτί στα ελληνικά που και που και να λέμε και ευχαριστώ.
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
|
|
|
25.04.07 |
Γεια μας
Σημαδιακή μέρα η σημερινή καθώς μετά από περίπου ενάμιση μήνα η ADSL μου είναι πάλι εδώ και μάλιστα έχει πάρει και ένα ωραιότατο buff των 10Mbit, δηλαδή κατεβάζω με την διόλου ευκαταφρόνητη ταχύτητα των 900 και πλέον Kbytes το δευτερόλεπτο. Καθόλου άσχημα ε; Τώρα το αν άξιζε η αναμονή… δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι πως στην φάση που βρίσκομαι τώρα ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Όπως και να έχει, καλώς σας βρήκα και καλορίζικη.
 Το λεπόν, κάθομαι προχθές και συζητώ με ένα φιλαράκι περί του WoW. Όλα ωραία και καλά (είχε και ωραία μέρα), πίναμε και τα φραπεδογάλατα και όλα έβαιναν καλώς. Σε κάποια φάση λοιπόν γυρνάει ο δικός σου και μου λέει «και εσύ ρε Γιάννη έχεις καεί ρε παιδάκι μου… πάλι καλά που έχει κοπεί η ADSL σου και ξεκόλλησες λίγο» και παρόλο που έχω ακούσει την παραπάνω έκφραση αρκετές φορές εκείνη τη φορά με έβαλε σε σκέψεις. Για κάτσε ρε θείο, γιατί τώρα όλοι αυτοί που ασχολούνται με mmorpg’s ονομάζονται από τους υπόλοιπους «καμένοι»; Για να καταλάβω δηλαδή μήπως δεν το έχω πιάσει καλά το νόημα και πλανάμαι πλάνην οικτράν…
Για να δούμε λίγο τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία… Ας υποθέσουμε πως δεν υπάρχουν mmorpg. Εντάξει; Ωραίαααα, τώρα δηλαδή θέλετε να μου πείτε πως δεν υπάρχουν «καμένοι»; Και βέβαια υπάρχουν αδέρφια. Και μάλιστα είναι περισσότεροι και χειρότερα «κολλημένοι» από τους mmorpg junkies που τόσο σνομπάρουν. Τα παραδείγματα πολλά. Για αρχή, έχουμε τους football managers. Τα παλικάρια είναι απίστευτα! Μπορούν να παίζουν ολόκληρα 24ωρα με μικρές διακοπές για τις απολύτως απαραίτητες φυσικές τους ανάγκες, τουτέστιν μάσα, νερό και τα… υπόλοιπα. Μετά έχουμε τους RPG “junkies”. Όχι τόσο «καμένοι» όσο οι πρώτοι, αλλά και εδώ έχουμε να κάνουμε με άτομα που αγνοούν την πραγματική ζωή και ασχολούνται περισσότερο με τα quests τους, τις πανοπλίες τους και τα spells τους παρά με τα ντολμαδάκια γιαλαντζί που τους έφτιαξε η γιαγιά τους το μεσημέρι.
 Θα μπορούσα να συνεχίζω να αναφέρω παραδείγματα αλλά νομίζω πως το πιάσατε το νόημα. Το θέμα μας εδώ δεν είναι να αφορίσουμε ή να κατηγορήσουμε όλους όσους δεν παίζουν mmorpgs αλλά να σας αποδείξω πως «καμένοι» υπάρχουν παντού και δεν είναι μια καινούργια μόδα που ξεκίνησε με το WoW. Απλά, χωρίς να έχω ακόμα καταλάβει το γιατί, ο όρος αλλά και η όλη νοοτροπία του «καμένου» ξεκίνησε με τα mmorpg.
Η αλήθεια είναι πως με την άνθιση των mmo, το gaming έγινε πιο… usb. Πολλοί είναι αυτοί που ξεκίνησαν το «άθλημα» με αφορμή το WoW ή κάποιο άλλο παιχνίδι του είδους, και ίσως αυτή η σχεδόν καθολική αποδοχή αυτών των παιχνιδιών να ήταν και η αιτία που έκανε πολλούς να στρέψουν τα βλέμματά τους προς αυτά, και να χαρακτηρίσουν (βιαστικά) τους εν λόγω gamers «καμένους». Τέλος πάντων… Τώρα που το σκέφτομαι δεν έχει και τόση σημασία. Η αλήθεια όμως είναι η εξής: Μην μασάτε αδέρφια… Να κάνετε αυτό που γουστάρετε, να παίζετε τα παιχνίδια που θέλετε, για όσο θέλετε και απλά να προσπαθείτε να κρατάτε ένα κάποιο μέτρο. Δεν θα κάτσω τώρα να ηθικολογήσω και να πω «να βγαίνετε έξω και να διασκεδάζετε» γιατί ξέρω πως όποιος / όποια από εσάς θελήσει να βγει, να πιει το καφεδάκι του, να ακούσει τη μουσικούλα του κλπ, θα το κάνει. Αν πάλι γουστάρετε να λιώνετε στα Raids… ε τότε καλά κάνετε! Στο κάτω – κάτω… παιδιά είμαστε και εμείς βρε αδερφέ ;-)
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
|
|
|
23.04.07 |
 O γράφων τυχαίνει να είναι φανατικός των pen & paper RPG και δη του πασίγνωστου Dungeons & Dragons. Οι ώρες που έχω περάσει παίζοντας με τόσο πάθος «αυτό το ντιντιντι» (που λέει κι η αδελφή μου) είναι πραγματικά αμέτρητες και κατά προσωπική εκτίμηση ξεπερνούν σε συναισθήματα και gameplay εμπειρία κάθε video game. Με έναν καλό DM (ή ST ανάλογα την περίσταση), ο παίκτης μπορεί να κάνει πράγματα και θαύματα, να επισκεφτεί την πιο μακρινή περιοχή, να σκοτώσει το πιο τρομερό τέρας και να αποκτήσει το πιο εντυπωσιακό αντικείμενο και όλα αυτά βάζοντας απλώς τη φαντασία και το μυαλό του να δουλέψουν. Μα περισσότερο από όλα, μπορεί να ΠΑΙΞΕΙ και να ευχαριστηθεί αυτό που κάνει. Όπως και να ‘χει, τα παραπάνω αποτελούν καθαρά προσωπικές απόψεις, το θέμα μας όμως δεν είναι τα pen & paper games αυτά καθ’ αυτά αλλά οι προσπάθειες που κατά καιρούς έχουν γίνει για τη μεταφορά τους στους υπολογιστές.
Φυσικά το παιχνίδι που διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος είναι το Dungeons & Dragons ή D&D εν συντομία, καθότι πρόκειται άλλωστε και για το πιο παλιό του είδους του ενώ διαθέτει εκατομμύρια φίλους ανά τον κόσμο. Λογικό είναι λοιπόν οι εταιρείες δημιουργίας video games ή κάποιες εξ’ αυτών, να είδαν στον –παρθένο- κόσμο του D&D την ευκαιρία που ζητούσαν. Τα παιχνίδια που κατά καιρούς έχουμε δει ουκ ολίγα, άλλα αριστουργήματα κι άλλα που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Το Torment που διαδραματίζεται στο setting του Planescape θεωρείται από πολλούς (μεταξύ ούτων και η αφεντιά μου) ως το καλύτερο RPG που έχει κυκλοφορήσει ποτέ και όχι άδικα. Σειρές όπως τα Baldur’s Gate, Icewind Dale και Neverwinter Nights δανείζονται τους τίτλους τους από ονόματα πόλεων των Forgotten Realms ενώ οι gamers είχαν πριν λίγα χρόνια την ευκαιρία να γνωρίσουν –στα γρήγορα- τον κόσμο του Greyhawk μέσα από το Temple of Elemental Evil. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε βεβαίως βεβαίως και το Dungeons & Dragons OnLine: Stormreach το οποίο αν και δεν είχε την προσδοκώμενη επιτυχία (τι δεν είχε επιτυχία, που πάτωσε δηλαδή), αποτέλεσε εντούτοις μια καλή ευκαιρία για γνωρίμια των παικτών με τον κόσμο του Eberron. Ξεχνάω αρκετά είναι η αλήθεια, έξυπνα παιδιά είστε όμως και θα τα βρείτε μόνοι σας.
 Pen & paper ωστόσο δεν είναι μόνο το D&D και οι διάφορες παραλλαγές του, υπάρχουν άλλωστε τόσα άλλα παιχνίδια με φανατικούς φίλους, κάτι που δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τους publishers. Πρώτο και καλύτερο το Vampire: The Masquerade της White Wolf το οποίο είδαμε πρώτα με το Redemption και έπειτα με το Bloodlines στις οθόνες των υπολογιστών μας. Ειδικά το δεύτερο, είναι ένα από τα πιο παρεξεγημένα RPG που έχουν κυκλοφορήσει αφού –κακώς- πέρασε στα αζήτητα λόγω τραγικού marketing. Παρότι επετύγχανε άριστη ατμόσφαιρα, είχε αξιοπρόσεκτο σενάριο και πλοκή και η μεταφορά των κανόνων είχε γίνει με όσο το δυνατόν «αναίμακτο» τρόπο, το παιχνίδι δυστυχώς πήγε άπατο. Πρόσφατα είχαμε τη μεταφορά ενός ακόμα κόσμου pen & paper role playing game σε βιντεοπαιχνίδι, και τι κόσμου: του Cthulhu! Το παιχνίδι δεν έφερνε και πάρα πολύ σε RPG αλλά τι να κάνουμε, δε μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή...
Το καλό με τα παιχνίδια αυτά συγκριτικά με άλλα RPG, είναι το ότι έχουν από πίσω τους έναν δουλεμένο κόσμο σε επίπεδο σεναρίου και έτοιμο κοινό σε επίπεδο πωλήσεων. Δε μπορούν σε καμία περίπτωση να φτάσουν βέβαια το μεγαλείο των pen & paper «ξαδέλφων» τους, αποτελούν πάντως ένα οπτικό συμπλήρωμα ή έστω ένα καλό υποκατάστατο. Τα τελευταία χρόνια όμως, η κατρακύλα του gaming έχει πάρει κι αυτά αμπάριζα με αποτέλεσμα να κυνηγάμε τα καλά παιχνίδια με το τουφέκι. Για προσπαθήστε να θυμηθείτε πόσο καιρό έχουμε να δούμε ΚΑΛΟ παιχνίδι: εντάξει, είχαμε το Neverwinter Nights 2 που ας όψεται δηλαδή το team της Obsidian (είχε επιμεληθεί τα σενάρια και όχι μόνο για τα Icewind Dale, Fallout, Torment κλπ) και η προώθηση που έπεσε (μαγκιά τους!) γιατί αλλιώς με τις απαιτήσεις που είχε και τα αντιστρόφως ανάλογα γραφικά αποτελέσματα που έβγαζε θα το έκλαιγαν οι ρέγγες αφού κυκλοφόρησε πάνω-κάτω την ίδια χρονική περίοδο με τα Oblivion και Gothic 3. Για ψάξτε λίγο στο internet να δείτε από πότε έχουμε να δούμε παιχνίδι σαν το Torment, τα Baldur’s Gate ή έστω τα chop-as-much-as-you-want Icewind Dale; ΠΟΛΥ καιρό παιδιά και όπως όλα δείχνουν θα μείνουμε με την επιθυμία. Η λέξη “RPG” αρχίζει να ξεθωριάζει από τα μπλοκάκια των εταιρειών με το “MMORPG” να έχει πάρει τη θέση της.
Όπως όλα δείχνουν οι φίλοι του D&D και των άλλων pen & paper παιχνιδιών θα πρέπει να επιστρέψουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, στα ατελείωτα απογεύματα γύρω από ένα τραπέζι με ζάρια και βιβλία και το πατροπαράδωτο γλύψιμο στον DM μπας και βγάλει κανένα gp παραπάνω...
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
Υ.Γ. Μαργέτη, ανταλλάζω τη γιαγιά μου με PlayStation 3. Κάνει και καφέ (η γιαγιά)!
|
|
|
19.04.07 |
 Για τα πάντα στο μάταιο τούτο κόσμο, υπάρχει μια μόδα: σκισμένα τζιν, cabrio αυτοκίνητα, βραχιολάκια live-strong, δημιουργία blogs και ούτω καθ’ εξής. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στη βιομηχανία των games με τις εταιρείες να προσπαθούν ανά πάσα στιγμή να αφουγκραστούν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των πελατών τους, των gamers δηλαδή, προκειμένου να προσφέρουν ένα προϊόν που θα γίνει ανάρπαστο. Μία από τις μόδες της εποχής είναι και η μεταφορά ταινιών στις κονσόλες ή τους υπολογιστές μας με τη μορφή video games. Ουκ ολίγες φορές βέβαια, έχουμε έρθει αντιμέτωποι και με αντίστροφες καταστάσεις, ωστόσο αυτό είναι κάτι που θα ξεψειρίσουμε άλλη φορά.
Έρευνες, μελέτες και δημοσκοπήσεις έχουν αποδείξει ότι οι gamers είναι άρρηκτα δεμένοι με το σινεμά καθώς αποδεικνύονται στην πλειοψηφία τους και σινεφίλ. Τι καλύτερο λοιπόν για τις εταιρείες δημιουργίας παιχνιδιών από το να εκμεταλλευτούν την προαναφερθείσα σχέση με σκόπο –τι άλλο- το κέρδος; Τον τελευταίο καιρό, έχουν πληθύνει επικίνδυνα τα «κρούσματα» video games που βασίζονται σε ταινίες και που μάλιστα τυγχάνει να κυκλοφορούν την ίδια χρονική περίοδο με αυτά. Κοίτα κάτι συμπτώσεις βρε παιδί μου... Τα περισσότερα εξ’ αυτών, απευθύνονται κυρίως σε gamers μικρής ηλικίας και πρόκειται κατά βάση για animation και fantasy movies που βασίζονται σε comics. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πρωτοφανές, ίσα ίσα που παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια, απλά τα τελευταία από αυτά έχει καταντήσει πλέον κουραστικό.
Να επρόκειτο έστω για τίτλους της προκοπής, πάει στα κομμάτια. Για τον casual gamer, οι περισσότεροι από δαύτους δεν αποτελούν καν πρόκληση αφού οι ώρες που θα χρειαστεί για να τερματίσει ένα τέτοιο παιχνίδι μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Μιλάμε για ξερά 3D platform/action games με τις εξαιρέσεις (οσονούπω μπαίνουν και τα MMO στο παιχνίδι) να είναι ελάχιστες έως μηδαμινές. Αλλά τι συζητάμε; Το είπαμε παραπάνω: με τέτοιου είδους παιχνίδια, οι εταιρείες στοχεύουν σε πιτσιρίκια που θα πάρουν το μπαμπά ή τη μαμά (κυρίως τον πρώτο) από το χέρι, θα τους πάνε στο παιχνιδομάγαζο και δείχνοντας το εν λόγω video game, θα φωνάζουν «αυτό, αυτό»! Και τσουπ, να ‘σου η τσέπη του γονιού να ελαφραίνει κατά 30 ευραίους στην καλύτερη περίπτωση (γιατί αν ο πιτσιρικάς έχει τίποτα X-Box 360 ή PlayStation 3, εκεί τα ευρώπουλα διπλασιάζονται και βάλε...). Και μεταξύ μας έτσι: καθαρό κέρδος! Για σκεφτείτε τι κόστισε στην εκάστοτε εταιρεία η δημιουργία ενός τέτοιου τίτλου πέρα από τα licenses: γραφικά, ήχος, διάλογοι, σενάριο; Όλα αγαπητοί είναι copy/paste από την ταινία! Α ναι, ξέχασα, και τα μεροκάματα μιας βδομάδας των developers για τη δημιουργία των μενού, αφού το πακέτο του gameplay είναι το ίδιο στα περισσότερα παιχνίδια (εντάξει, υπερβάλλω λίγο αλλά το πιάσατε εν τέλει το νόημα).
 Εγώ θυμάμαι όταν ήμαστε πιτσιρικάδες, λιώναμε κι εμείς στα video games (και όχι μόνο), αλλά ρε παιδιά ήμαστε επιλεκτικοί. Δεν παίρναμε ότι καρυδιάς καρύδι κυκλοφορούσε στο μαγαζί της γειτονιάς. Ίσως να φταίει το ότι τότε, οι περισσότεροι είχαμε κονσόλες και δε γνωρίζαμε τι πάει να πει «αντιγραφή». Το παιχνίδι βλέπετε το πληρώναμε με χιλιάρικα που μαζεύαμε κατοστάρικο-κατοστάρικο από το χαρτζιλίκι μας. Ενώ τώρα ε; Με 2-3 € μπορείς –κακώς- να πας στον κάπτεν-Χουκ και να του ζητήσεις οποιοδήποτε παιχνίδι. Από την άλλη πάλι, γιατί ο χαζομπαμπάς να τρέξει να πάρει μέσα στην αφέλειά του το χ,ψ cartoon video game-αστραπή και να μην πάρει στον κανακάρη του κανένα Μίκυ Μάους να ξεστραβωθει και να γουστάρει; Κι έτσι να ειναι όμως, πάλι αυτά τα παιχνίδια θα βρει ο πιτσιρικάς διαβάζοντας το κόμικ, άρα φαύλος κύκλος. Απογοητεύτηκα...
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
|
|
|
19.04.07 |
Γεια μας
 Πήγα τις προάλλες να αγοράσω ένα mp3 player σε γνωστή αλυσίδα ειδών πληροφορικής και κοντά στην είσοδο υπήρχε σε περίοπτη θέση ένα Playstation 3. Μάλιστα είχανε βάλει το μηχανηματάκι να τρέχει σε μια hd τηλεόραση και σαν demo είχε το fight night round 3 (ή κάπως έτσι τέλος πάντων, αυτό της EA με το box). Κάθισα και το χάζεψα λίγο, καλή φάση, ωραία γραφικά, λίγο σπαστό animation, αλλά γενικά πρέπει να πω πως δεν ήτω καθόλου άσχημο. Μετά είδα και την τιμή, οπότε ήρθα στα ίσια μου λίγο. Όπως λοιπόν θα γνωρίζετε οι περισσότεροι, αυτό το πράμα κοστίζει €650. Ωραίαααα, να μην αγοράσουμε όμως σαν νέοι και εμείς ένα δεύτερο χειριστήριο να παίζουμε με τον κολλητό μας; Βάλτε καμιά 60αρια ακόμα. Να μην αγοράσουμε και ένα παιχνιδάκι, μια ταινία βρε αδερφέ να γουστάρουμε; Βάλτε μια 60αρα (τουλάχιστον) ακόμα. Και τώρα φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης. Υποτίθεται πως ο λόγος που το PS3 κοστίζει όσο ένα scooter είναι το blue ray και τα υψηλής ανάλυσης HD γραφικά που προσφέρει. Μόνο που για να τα ευχαριστηθούμε θα πρέπει να έχουμε και μια ανάλογη τηλεόραση η οποία βέβαια κοστίζει γύρω στα €1400. Αν υποθέσουμε λοιπόν πως κάποιος θα αγοράσει και μια τέτοια, τότε το συνολικό κόστος για να ευχαριστηθούμε την κονσόλα αγγίζει τα €2000 και βάλε (ανάλογα με την τηλεόραση που θα αποφασίσει κάποιος να αγοράσει).
Ε, μην τρελαθούμε κι όλας! Συγγνώμη, δεν λέω, καλό το PS3, καλά τα HD, τα blue ray, τα turbo injection και τα ρέστα, αλλά δύο χιλιάρικα για να παίζω παιχνίδια δεν τα σκάω. Βέβαια θα γυρίσει κάποιος και θα μου πει «καλά ρε μαγκάκο είχες και στο χωριό σου hd τηλεόραση;». Όχι, αλλά αν είναι να αγοράσω PS3 και να το ευχαριστηθώ, μια μεγάλη hd τηλεόραση είναι απαραίτητη. Τώρα, αν είναι να δώσω €2000 καλύτερα να τα επενδύσω σε ένα PC, να παίζω τα παιχνιδάκια μου, να μπαίνω στο internet με υψηλές ταχύτητες (εδώ γελάνε, ακόμα με την PSTN παλεύω αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα), να γράφω τα κείμενά μου, να κάνω τις εργασίες στη σχολή (και εδώ γελάνε, ακόμα κλειστοί είμαστε), και ένα σωρό άλλες ομορφιές. Και μην ακούσω δικαιολογίες του στιλ «ναι αλλά με ένα PS3 θα παίζεις uber παιχνίδια και μπορείς να παίζεις και με παρέα» και άλλα τέτοια, γιατί το γέλιο θα είναι μεγαλύτερο. Προτιμώ να αγοράσω ένα Wii με ελάχιστο κόστος, και να φωνάζω τον Κηπουρόπουλα να «κοπανάμε» τον αέρα.
 Για να το κάνω δίφραγκα, δεν λέω πως το PS3 είναι όργανο του διαβόλου και πρέπει να καεί στην πυρά σαν βιβλίο του Ανδρουλάκη. Απλά πιστεύω πως είναι πάρα πολύ ακριβό για αυτά που προσφέρει. Αγνοώντας ακόμα και το θέμα της hd τηλεόρασης, το συνολικό κόστος της κονσόλας αγγίζει τα 750 ευρά με ένα παιχνίδι και ένα χειριστήριο. Και μετά θα πρέπει να σκάμε και άλλα €60 - €70 για κάθε παιχνίδι (δεν τολμώ ακόμα να υποθέσω πόσο θα κοστίζουν οι blue ray ταινίες). Συγγνώμη αλλά προτιμώ να πάω ένα δεκαπενθήμερο στην Ταϊλάνδη για μπάνια, ψώνια και Ταϊλανδέζες, παρά να με φάει το σκοτάδι παίζοντας Assassin’s Creed. Βέβαια, όσοι από εσάς είστε από τους τυχερούς που έχουν τα χρήματα και καίγονται να το αγοράσουν, αγοράστε το, καλό «κάψιμο» και καλή διασκέδαση. Απλά να ελπίζετε να μην σας πετύχει κανένας PCάς σε κανένα cross platform παιχνιδάκι από αυτά που έρχονται, γιατί μάγκες ο συνδυασμός keyboard / mouse δεν νικιέται εύκολα από ένα απλό gamepad.
¶λλο θέμα
 Γιατί τώρα τα single player παιχνίδια έχουν το πολύ 15 ώρες διάρκεια; Αν εξαιρέσουμε κάποια strategies όπως το medieval, άντε και κανένα rpg, τα υπόλοιπα τελειώνουν αμέσως! Η πλάκα είναι πως ορισμένοι δημιουργοί είναι περήφανοι πως το προϊόν τους έχει διάρκεια «γύρω στις 12 ώρες». Σοβαρά ρε μεγάλε; δηλαδή ζητάτε από τους gamers να δώσουν €50 για 12 ώρες παιχνιδιού; Με απλά λόγια, αν κάποιος παίζει τρεις ώρες την ημέρα, σε τέσσερεις μέρες το έχει τερματίσει. Μάλιστα… τώρα ή είναι ιδέα μου ή είμαι πολύ τσίπης ή τα χρήματα έχουν χάσει την αξία τους. Όταν όμως σκέφτομαι παιχνίδια του παρελθόντος, όπως για παράδειγμα το Doom2 το οποίο για να το τερματίσει κάποιος έπρεπε να παίζει για πολλές μέρες, πιστεύω πως κάτι άλλο θα συμβαίνει… δεν ξέρω, ίσως είναι ένας τρόπος για μεγαλύτερη κατανάλωση, ίσως δεν έχουν τον απαιτούμενο χρόνο για κάτι τέτοιο, ίσως πάλι να έχουν «στερέψει» από έμπνευση…
Βέβαια τώρα έχουν επαναπαυθεί και στο multiplayer… όμως άποψή μου είναι πως αν ένας gamer θέλει να παίξει multiplayer παιχνίδια θα αγοράσει ένα από τα πολλά που είναι σχεδιασμένα ειδικά για αυτού του είδους το gameplay.
Αυτά… εμείς θα τα λέμε κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Ελπίζω την Τρίτη που μας έρχεται να έχω και ADSL γιατί αρχίζω και τα βλέπω όλα μπλε… ¶ντε και καλή λευτερία
Ξέρετε ότι…
Η Vodafone έχει ήδη συνάψει συμφωνία με την HOL για παροχή Broadband υπηρεσιών; Τόσα άτομα είμαστε εδώ στο noobwars γιατί δεν τσοντάρει ο καθένας από €5 να φτιάξουμε και εμείς μια εταιρία τηλεπικοινωνιών;
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
|
|
|
