Γεια μας

Χρειάστηκε πριν κάποιες μέρες να παρευρεθώ σε μία συνάντηση και εκεί που κάναμε τις συστάσεις με κοιτάει ένας τυπάκος και μου λέει: «Έχεις καμιά σχέση με τον Μαργέτη του PC Master;» και του λέω «ναι εγώ είμαι». Ο μάγκας φάνηκε να εκπλήσσεται από το παρουσιαστικό μου… «όχι μην το πάρεις στραβά, απλά φανταζόμουν κάποιον που παίζει παιχνίδια πιο… κάπως ρε παιδί μου»…

Και εδώ είναι που θέλω να σας μιλήσω για αυτό τον «ρατσισμό» που έχουμε αποκλειστικά και μόνο στη χώρα μας. Δηλαδή να με συγχωρείτε… αλλά για να παίζω παιχνίδια πρέπει να είμαι «κάπως»; Να έχω ένα συγκεκριμένο παρουσιαστικό; Δηλαδή πώς πρέπει να είμαι για να ταιριάζω εγώ, και όλοι όσοι παίζουμε παιχνίδια και ασχολούμαστε με υπολογιστές στα στερεότυπά σας; Αφήστε με να μαντέψω… πρέπει να μην έχουμε καθόλου ζωή, να είμαστε βρωμιάρηδες, με παντελόνι σηκωμένο στις μασχάλες, με μπλούζα που γράφει «Windowz Rock!» και με σοβαρή έλλειψη τεστοστερόνης.

Γιατί να υπάρχει αυτή η άποψη; Γιατί νομίζουν πως η ενασχόληση με το gaming και με τον υπολογιστή είναι κάτι που μόνο κάποιος που ταιριάζει στην παραπάνω περιγραφή είναι «άξιος» να κάνει; Και γιατί αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ «κομπιουτεράκηδων» και μη, είναι μοναδικό προνόμιο της χώρας μας; Το ξέρετε πως τις περισσότερες φορές, όταν κάποιος «ελληνάρας» λέει «δεν ξέρω τίποτα από υπολογιστές» το λέει με καμάρι; Λες και δεν είναι «μολυσμένος» ή λες και οι υπόλοιποι που ασχολούνται είναι κατακάθια της κοινωνίας που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν.

Και ξέρετε τι με στεναχωρεί περισσότερο; Ότι όποτε τυχαίνει να πάω στο εξωτερικό, βλέπω να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Εκεί όλοι ΘΕΛΟΥΝ να ασχοληθούν με τους υπολογιστές, γιατί αν δεν το κάνουν θεωρούνται «οπισθοδρομικοί». Και όχι μόνο κάτι περήφανοι σαραντάρηδες, μιλάμε πως μπορείτε να δείτε γριούλες 70 χρονών να παλεύουν μπροστά σε έναν υπολογιστή. Βέβαια, εκεί όταν εμείς είχαμε την ακρόπολη αυτοί ήταν στα δέντρα. Ναι δεν αντιλέγω… μόνο που στην εποχή μας οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί λίγο.

Στην Ελλάδα την φοβόμαστε στην τεχνολογία. Το αστείο όμως είναι πως διάφορες έρευνες αγοράς έχουν δείξει πως μόλις «καταπιαστούμε» με έναν τεχνολογικό τομέα (πχ τις LCD τηλεοράσεις) τότε έχουμε τον μεγαλύτερο δείκτη διείσδυσης της Ευρώπης. Είναι αυτό που λέμε «μην ξεκινήσει». Δυστυχώς όμως παρόλο που έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που οι υπολογιστές έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας, ακόμα τους φοβόμαστε και τους χρησιμοποιούμε μόνο όταν είναι απόλυτη ανάγκη… Και το κακό είναι πως ακόμα νομίζουμε πως το εν λόγω «άθλημα» είναι χάσιμο χρόνου. Από την άλλη βέβαια χαίρομαι που ακόμα είμαστε (σχετικά λίγοι)… φανταστείτε να γίνει όπως το iPod…

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather