Γεια μας

Αν και καθυστέρησα ελαφρώς, σας χαιρετώ ξανά my brethren. Πριν περάσω στο ψητό έχω να πω πως ο καιρός ετρελάθη εντελώς. Δεν ξέρω για εσάς, εμένα όμως τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια οικολογική μανία και κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω και εγώ στην διάσωση του περιβάλλοντος… όσο αυτό υπάρχει τέλος πάντων. Θα μιλήσουμε για αυτά στο τέλος, αν υπάρχει χώρος, τώρα θέλω να σας μιλήσω για ένα άλλο θέμα.

Το λοιπόν, όλοι έχουμε ακούσει από διάφορους απίθανους (ονόματα δεν λέμε μην έχουμε πάλι ιστορίες με μηνύσεις) για το «κακό» που ακούει στο όνομα gaming. Ορισμένες από τις κατηγορίες που εκτοξεύονται ειδικά από εντελώς άσχετους είναι για πολλά γέλια. Δεν θα ξεχάσω ένα αφιέρωμα που έκανε το Star για το gaming στο οποίο είχανε πάει σε ένα net-café για να παρουσιάσουν το «παιχνίδι στο οποίο παιδιά επιδίδονται σε ψηφιακές σφαγές ακατάλληλες ακόμη και για ενήλικες» εννοώντας το counter strike. Είχαν πάρει μάλιστα και στημένη συνέντευξη (τουλάχιστον έτσι φάνηκε σε εμένα) σε έναν πιτσιρικά και τον ρωτάγανε «γιατί πουλάκι μου σου αρέσει αυτό το παιχνίδι; Σου αρέσει να σκοτώνεις ανθρώπους; Ε; σου αρέσει ε;» και ο πιτσιρικάς βέβαια απαντούσε καταφατικά Ε μετά άρχιζε το πανηγύρι, έμπαινε στη μέση ο παπά-Τσάκαλος και ο Κακαουνάκης και μας πήρε το ξημέρωμα.

Δεν θέλω να επεκταθώ εκεί, αφού όλοι έχουμε δει παρόμοιες εκπομπές-ειδήσεις που θάβουν το αγαπημένο μας χόμπι. Εγώ εδώ θέλω να σας παρουσιάσω την καλή πλευρά του gaming γιατί ποτέ (μα ποτέ όμως) δεν είχα την χαρά να δω κάτι τέτοιο από οποιοδήποτε μέσο μαζικής ενημέρωσης.

Καταρχήν, πρέπει να πούμε πως τα πάντα στη ζωή πρέπει να γίνονται με μέτρο. Αυτό ισχύει σε κάθε τομέα της ζωής μας. Για αυτό εννοείται πως όταν εννοούμε πως «παίζουμε ένα παιχνίδι» δεν πάει να πει «λιώνουμε 18 ώρες πάνω από την οθόνη» για να εξηγούμαστε. Αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό μπορούμε να ξεκινήσουμε. Καταρχήν, όταν ασχολούμαστε με ένα παιχνίδι ο εγκέφαλός μας λειτουργεί, άλλες φορές λιγότερο και άλλες φορές περισσότερο ανάλογα με το παιχνίδι. Αν για παράδειγμα παίζουμε ένα puzzle / adventure game τότε το μυαλό «ανεβάζει στροφές» ενώ όταν παίζουμε ένα action «κατεβάζει». Σε κάθε περίπτωση όμως, δουλεύει. Αντίθετα, όταν ένας άνθρωπος βλέπει τηλεόραση, το μυαλό του αδρανεί εντελώς, αφού δεν υπάρχει αμφίδρομη σχέση μεταξύ αυτής και του χρήστη. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο τηλεθεατής είναι να κοιτάει… άντε να παίρνει και κανένα 901 να ψηφίζει για εκείνο που χορεύουν and thatΆs it! Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ταινίες δηλαδή (που στην ουσία οφείλονται στον κινηματογράφο) και υπάρχει ένας λόγος για να βάλει κάποιος το μυαλό του να γυρίσει μια-δυο στροφές.

Για δεύτερο πιάτο σας έχω την βία. Σίγουρα όλοι έχουμε ακούσει για την βία στα videogames ίσως πολύ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο όσον αφορά τον τομέα της ηλεκτρονικής διασκέδασης. Αλλά ας το δούμε και λίγο ρεαλιστικά: για αρχή πρέπει να πούμε πως το κάθε παιχνίδι έχει αυτή τη μαμημένη την ένδειξη πάνω που ενημερώνει για ποιες ηλικίες είναι κατάλληλο. Μπορεί στο Ελλάντα να μην το λαμβάνουμε υπόψη μας αλλά στο εξωτρικό αυτή η ένδειξη είναι σημαντική. Υπό νορμάλ συνθήκες λοιπόν, τα «ακατάλληλα» παιχνίδια δεν θα έπρεπε να τα έχουν μικρά παιδιά και αυτό είναι δουλειά του γονιού αλλά και του μαγαζιού που πουλάει τα παιχνίδια κατά δεύτερο λόγο. Στη χώρα μας βέβαια τείνουμε να κατηγορούμε ακόμα και τα «ακίνδυνα» παιχνίδια και εδώ είναι που πρέπει να σκεφτούμε το εξής: τα μικρά παιδιά είναι μικρά, όχι χαζά. Ένα παιδί 13 χρονών που θα παίξει fable και θα σκοτώσει το «τάδε» τερατάκι δεν πάει να πει πως μετά θα πάει να πάρει το κουζινομάχαιρο και θα σφάξει τη γάτα του γείτονα. Ένα παιδί 15 χρονών που θα παίξει counter-strike δεν πάει να πει πως στον ελεύθερο χρόνο του τη στήνει στην ταράτσα του σπιτιού του με ένα sniper και καθαρίζει περαστικούς. Αντίθετα, η ενασχόληση με τα κατΆ ευφημισμό «βίαια» παιχνίδια είναι μια διέξοδος, ένα «ξέσπασμα» που σε πολλές περιπτώσεις τα βοηθάει ψυχολογικά. Είναι τουλάχιστον υποκρισία να λέμε πως τα παιχνίδια προάγουν τη βία όταν στην Ελλάδα του 2007 υπάρχει εκπομπή στην τηλεόραση που περιπαίζει ανθρώπους με ειδικές ικανότητες κάνοντάς τους «τραγουδισταράδες» και όλα τα μικρά παιδιά που την βλέπουν γίνονται, όχι μόνο θεατές, αλλά και συνένοχοι σε αυτόν τον εμπαιγμό. Είναι υποκρισία να ανοίγουμε την τηλεόραση και να βλέπουν μικρά παιδιά video με αστυνομικούς να χτυπούνε αλλοδαπούς στις 8.00 το βράδυ, και τα εν λόγω video να παίζονται 10 και 20 φορές για να τα «εμπεδώσουμε».

Μου φαίνεται άνοιξα μεγάλο θέμα και τελικά δεν έχω τον χώρο για να το συνεχίσω… όπως και να έχει έξυπνα παιδιά είσαστε το πιάσατε το νόημα. Τα οικολογικά τα αφήνουμε για άλλο επεισόδιο…

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather