Γεια μας

Καταρχήν να ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη για την καθυστέρηση των άρθρων αυτή την εβδομάδα, αλλά τα μαστόρια που έχω σπίτι (ξέρετε, οι τύποι που όταν σκύβουν προσφέρουν ένα θέαμα απείρου κάλους) δεν μου επιτρέπουν το έγκυρο «ανέβασμα». Οπότε για αυτή την εβδομάδα ζητώ την κατανόησή σας. J

Στο τελευταίο άρθρο έκανα μια νύξη στο τέλος για το πώς βαθμολογούν κάποιοι reviewers τα παιχνίδια. Σήμερα θα μιλήσουμε λίγο πιο συγκεκριμένα για αυτούς αλλά και για την γενικότερη κατάσταση που υπάρχει στον χώρο, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Όπως λοιπόν έγραψα, οι reviewers έχουν αρχίσει εδώ και καιρό και συμπεριφέρονται σαν λογιστές (no offense απλά για να καταλάβετε τι εννοώ), όταν κρίνουν ένα παιχνίδι. Σε κάθε περίπτωση, είτε κρίνουν ένα strategy είτε ένα 3rd person shooter, αναλύουν προσεκτικά τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε τίτλου και δίνουν μεγάλη βάση σε αυτά. Μπορούν με σχετική ευκολία να αναφέρουν από πόσα πολύγωνα αποτελείται ο κάθε χαρακτήρας στο παιχνίδι, τι τεχνική χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία του περιβάλλοντος χώρου, αν έχει multiplayer ή όχι κ.λπ. Αυτό δηλαδή που παρατηρούμε όταν διαβάζουμε ένα review είναι μια αριθμολαγνεία και έναν «ξύλινο» λόγο που θυμίζει πολύ σελίδα από κάποιο manual.

Αυτό που ξεχνάνε να μας πούνε, και αυτό που στην τελική ανάλυση ενδιαφέρει τον αναγνώστη του περιοδικού / web site, είναι η αίσθηση που του άφησε το παιχνίδι. Ο βαθμός που τον διασκέδασε πέρα από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του και τα προβλήματα στο gameplay του, το “aftertaste” μετά την ολοκλήρωσή του η εθιστικότητά του και το αν τον τράβηξε ο κόσμος του. Αν δηλαδή η ψευδαίσθηση (έτσι προτιμώ να αποκαλώ μια gaming εμπειρία) που δημιούργησε στον χρήστη/reviewer  ήταν επιτυχημένη.

Ξέρετε… τα παιχνίδια είναι μια μορφή τέχνης. Και δεν το εννοώ μεταφορικά αυτό, αλλά κυριολεκτώ. Είναι ένα είδος τέχνης που διαφέρει πολύ από τα υπάρχοντα είδη, παραμένει όμως τέχνη. Δυστυχώς, λίγοι έχουν καταλάβει αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των παιχνιδιών, καθώς όλοι θεωρούν πως είναι απλά μια μορφή διασκέδασης. Σε κάποιο μελλοντικό άρθρο θα σας μιλήσω για την τέχνη στο gaming αλλά αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: οι κριτικοί των παιχνιδιών θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν εξετάζουν έναν τίτλο. Θα πρέπει να μπαίνουν «στο ζουμί» του παιχνιδιού, θα πρέπει να κάνουν πολλά «τρελά» και διαφορετικά πράγματα από ότι ένας μέσος gamer για να μπορέσουν να μεταφέρουν στο κοινό την πλήρη ουσία ενός παιχνιδιού. Όταν ένας κριτικός τέχνης προσπαθεί να  περιγράψει και να δώσει στους υπόλοιπους να καταλάβουν τη μεγαλοπρέπεια και την δύναμη που εκπέμπει τη γέννηση της Αφροδίτης του Botticelli , δεν λέει «εδώ βλέπουμε μια ζωγραφιά με τόσα χρώματα που απεικονίζει μια θειά που βγαίνει από ένα κοχύλι, είναι πολύ ωραία». Γιατί λοιπόν υποβαθμίζουν τόσο τα παιχνίδια, αναφέροντας απλά κάποια βασικά χαρακτηριστικά τους που όλοι, λίγο πολύ, μπορούν να καταλάβουν χωρίς κάποιος να τους τα εξηγήσει;  Και προς Θεού, δεν λέω πως το Half Life και το BaldurΆs Gate συγκρίνονται με έργα τέχνης της τάξεως των δημιουργιών του Botticelli και του Michelangelo, μην τρελαθούμε κι όλας… απλά θέλω να σας δώσω να καταλάβετε την «αδικία» προς τα games…

Όπως έχω πει και στο παρελθόν, έχουμε κάνει το λάθος και θεωρούμε πως τα παιχνίδια είναι ένα είδος διασκέδασης που συγγενεύει με τον κινηματογράφο. Αν και το ένα έχει δανειστεί στοιχειά από το άλλο, αυτό δεν σημαίνει πως τα βάζουμε στο ίδιο «καζάνι». Και το αστείο της υπόθεσης είναι πως οι ίδιοι οι δημιουργοί των παιχνιδιών θεωρούν πως αδικούνται από αυτή τη σύγκριση. Τρανταχτό παράδειγμα είναι ο John McDonner, ένας από τους δημιουργούς του άψογου από κάθε πλευρά Bioshock, από τον οποίο είχα την τιμή να πάρω μια αναλυτική συνέντευξη. Σε μία off the record κουβέντα μας μου είπε το εξής: Αυτό που με στεναχωρεί είναι πως πολύ λίγοι καταλαβαίνουν τι κάνουμε, τη δουλειά μας. Δημιουργούμε κόσμους μέσα στους οποίους «ζουν» οι gamers και αυτό απαιτεί μεγάλη αφοσίωση και κόπο από μέρους μας. Και στο πρώτο preview που έγινε για το Bioshock το μόνο που θεώρησε άξιο λόγου ο συντάκτης ήταν η Unreal Engine…

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather