Γεια μας

Τελικά, όσο διαβάζω για αυτούς τους Ιάπωνες τόσο «τρελαίνομαι» με τα κατορθώματά τους. Χωρίς να τρέφω καμία ιδιαίτερη συμπάθεια προς αυτούς, θαυμάζω το πώς έχουν καταφέρει να εισάγουν το gaming στην καθημερινότητά τους, και όχι μόνο στον τρόπο που ντύνονται ή στον τρόπο που συμπεριφέρνονται (ας μην ξεχνάμε πως πολλά από τα τηλεπαιχνίδια τους θυμίζουν videogames), αλλά και στην ίδια τη λειτουργία του κράτους τους.

Σας μπέρδεψα λίγο ε; allow me to ξεμπερδέψω you. Το DragonQuest το ξέρετε; Σίγουρα για πολλούς αυτό το όνομα δεν είναι άγνωστο. Για τους υπόλοιπους λοιπόν, να πω πως πρόκειται για ένα παιχνίδι το οποίο βγήκε το 1980 και δημιούργησε πανικό κυρίως για το βαθύ του gameplay αλλά και τον μεγάλο εθισμό του. Έκτοτε βγήκαν άλλα τρία παιχνίδια με το κάθε ένα να δημιουργεί πραγματικό παροξυσμό, ενώ εσχάτως ανακοινώθηκε πως θα κυκλοφορήσει και πέμπτο παιχνίδι για το Wii.

Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά; Μη βιάζεστε αδέρφια, σιγά-σιγά. Αν για κάτι είναι διάσημοι οι Ιάπωνες, αυτό είναι η εργατικότητά τους. Τα παλικάρια δουλεύουν σαν τα σκυλιά και ίσως για αυτό έχουν και τόσο μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης. Παρόλα αυτά όμως, όποτε έβγαινε καινούργιο DragonQuest, παρατούσαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τα παιδιά τους, την πεθερά τους, αφήναν το φαΐ στη φωτιά και έφτιαχναν ατελείωτες ουρές έξω από τα καταστήματα videogames για να προλάβουν να προμηθευτούν ένα αντίτυπο του παιχνιδιού. Κυριολεκτικά, η χώρα παρέλυε κάθε φορά που έβγαινε και καινούργιο DragnonQuest και βέβαια, το κράτος είχε μεγάλα προβλήματα τα οποία είχαν να κάνουν με διαφυγόντα κέρδη από εταιρίες, μέχρι και προβλήματα στη μεταφορά.

Τι έκαναν λοιπόν; Μαζεύτηκαν όλοι οι πολιτικοί στη βουλή, και αντί να συζητήσουν για την παιδεία, την δημόσια υγεία, τα Ζωνιανά κλπ, κάθισαν και έφτιαξαν ολόκληρο νόμο ειδικά για το DragonQuest. Τι έλεγε αυτός ο νόμος; Πως απαγορεύεται να βγαίνει καινούργιο installment της σειράς οποιαδήποτε άλλη μέρα πλην του Σαββάτου και Κυριακής. Καλό ε; Όχι μόνο δηλαδή δεν σνόμπαραν την gaming βιομηχανία, αλλά κάθισαν και φτιάξαν ολόκληρο νόμο! Το αν έκαναν καλά ή όχι δεν είναι της παρούσης να το συζητήσουμε. Το θέμα όμως δεν σταματάει εκεί.

Βλέπετε, μετά το DragonQuest είχαμε τα Final Fantasy, μετά τα Final Fantasy είχαμε τα Pokemon, και μετά τα Pokemon είχαμε τα Zelda. Για κάθε ένα από αυτά τα παιχνίδια υπήρχε και μία τροποποίηση του νόμου,  με πιο πρόσφατο «θύμα» το Wii Fit. Περιττό βέβαια να πω πως αν στην Ελλάδα είχαμε ανάλογο πρόβλημα, θα κάναμε αυτό που κάναμε με τα «φρουτάκια» δηλαδή θα λέγαμε με τη μία «ΟΛΑ τα καινούργια παιχνίδια να βγαίνουν μόνο στο Σ/Κ». Σιγά μην σκάσουμε κι όλας. Στην Ιαπωνία όμως βλέπουν και ξέρουν ποια παιχνίδια μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα και κάθε τόσο μαζεύονται και αλλάζουν τον νόμο που ανέφερα.

Τώρα θα μου πείτε «καλά αυτοί εκεί πέρα άλλη δουλειά δεν έχουν»; Δεν με νοιάζει παιδιά… και σίγουρα υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά προβλήματα για να απασχολούν τους πολιτικούς. Αυτό όμως που ήθελα να τονίσω με αυτά που έγραψα παραπάνω είναι το πώς μερικές χώρες έχουν υιοθετήσει το gaming και το αντιμετωπίζουν όχι σαν ένα «χόμπι για παιδιά» αλλά σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Και εδώ ακόμα νομίζουμε πως τα παιχνίδια είναι μια ασχολία για “nerds και geeks με εμφανείς τάσεις παλιμπαιδισμού»”.

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather