|
20.06.07 |
Γεια μας,
 Μεσημεράκι, ζέστη αφόρητη, στο δρόμο με τα βίας κυκλοφορούσαν οι γνωστοί παπάκουλες με τις κομμένες εξατμίσεις και ο Μπάμπης ο Σκουφάντερος γνωστός και ως Καρούμπαλος, καθόταν στο μπαλκόνι ρουφώντας σφυριχτά έναν νεσκαφέ φραπέ με ολίγο από γάλα. Το λοιπόν ο Μπάμπης ή Καρούμπαλος πολύ βαριότανε και η ζέστη τον έκανε να νιώθει σαν λιαστό σκουμπρί. Έτσι αποφάσισε να μαζέψει την αρίδα του να φορέσει τη σαγιονάρα και να πάει προς τα μέσα, καθότι γούσταρε να δοκιμάσει κανένα καινούργιο παίγνιο. Στο κάτω - κάτω τα καλοκαιρινά μεσημεράκια, αν δεν είσαι σε καμιά αμμουδιά με τα κουβαδάκια σου, είναι για να βαράς μύγες με το τσόκαρο.
Ο Μπάμπης ή Καρούμπαλος που λες, δεν ήταν κανένας δουλευταράς. Για να καταλάβει το φιλοθεάμον κοινό την πάστα του Μπάμπη αρκεί να κοιτάξει σε καμια καφετέρια, ή καλύτερα σε κανένα ιντερνετ καφέ και θα τονε πετύχαινε μέσα. Από εργασία δούλευε σε ένα δισκάδικο γωνιακό τουτέστιν τα γιούρος* του ήτω περιορισμένα και στο τέλος του μήνα έκανε τράκα και τα τσιγάρα. Το πισί του το είχε αγοράσει με δόσεις, και ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο ήταν περήφανος αφού προσπαθούσε να το κρατάει σε φόρμες με συχνές αναβαθμίσεις από καιρό σε καιρό.
Το λοιπόν, προσφάτως ο Μπάμπης ή Καρούμπαλος, αγόρασε καινούργια κάρτα γραφικών η οποία αν και όχι τελευταίας τεχνολογίας ήτω σε θέση να αποδίδει αρκετά φρέμια** το δευτερόλεπτο στα περισσότερα από τα τελευταία παίγνια που κυκλοφορούν. Η εν λόγω κάρτα του κόστισε γύρω στα 200 γιούρος το οποίον ποσό για το πουγκί του Μπάμπη σήμαινε ότι θα έπρεπε να κόψει τα πιτόγυρα για περίπου έναν μήνα και περισσότερο, θυσία που ο Μπάμπης ήταν διατεθειμένος να κάνει.
 Έτσι που λες… ο Μπάμπης μπήκε στο δωμάτιό του, άνοιξε τον ανεμιστήρα και το πισί και είπε να δοκιμάσει το καινούργιο Κόλιν Μακ Ρέι Ντέρτ*** το οποίο και είχε αποκομίσει εντελώς νόμιμα. Αφού περίμενε το σχετικό πεντάλεπτο για να τελειώσει η εγκατάσταση και αφού ρύθμισε όλα τα οπσιόνια για τα γραφικά, πήγε να ξεκινήσει το παίγνιον. Δεν πέρασαν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα και του Μπάμπη του Σκουφάντερου του ήρθε να βάλει τα κλάματα. Το πισί του, που τόσο πολύ φρόντιζε φάνηκε να γονατίζει μπροστά σε ένα «αυτοκινητάκι». Τα φρέμια σε πολλές των περιπτώσεων έπεφταν σε μονό αριθμό και ο σκληρός δίσκος αγκομαχούσε σαν Yugo σε ανηφόρα Τότε ήταν που ο Μπάμπης πήρε την απόφαση για αναβάθμιση.
Βέβαια, στον μάταιο τούτο κόσμο και ειδικά αυτή την περίοδο, η λέξη «αναβάθμιση» θυμίζει περισσότερο γολγοθά. Και εξηγούμαι. Κάρτα γραφικών δεν γινόταν να πάρει, καθότι μόλις είχε προμηθευτεί την καλύτερη AGP. Τουτέστιν πάμε σε επεξεργαστή. Για να αλλάξει ο επεξεργαστής όμως έπρεπε να αλλάξει και η μητρική πλακέτα. ¶μα όμως αλλάξει την Mobo του θα αναγκαστεί να αλλάξει τις μνήμες σε DDR2. Όμως ποιο mobo της προκοπής έχει και DDR2 και AGP; Κανένα. ¶ρα πάμε μία από την αρχή.
Για να κάνει ο Μπάμπης ο Σκουφάντερος (ή Καρούμπαλος) μια κανονική αναβάθμιση από ένα σύστημα όχι και τόσο παλιό θα πρέπει να αλλάξει τα κάτωθι: Επεξεργαστή, μητρική, μνήμη, κάρτα γραφικών. Δηλαδή να αγοράσει καινούργιο πισί παρά κάτι ψιλά. Εκτός βέβαια αν προβεί σε λύση ανάγκης το οποίον σημαίνει dual motherboard, κάτι όμως που είναι τόσο προσωρινή λύση όσο και ο Φυλακούρης στον Παναθηναϊκό και ίσως να ήταν καλύτερα να μην έκανε τίποτις.
Τα σκέφτηκε όλα αυτά ο Μπάμπης, πήρε μια βαθιά ανάσα, και μετά με το αριστερό χέρι έκλεισε το πισί, ενώ με το δεξί πήρε το φραπόγαλον και γύρισε στο μπαλκονάκι του. Η ζέστη δεν του φαινόταν και τόσο ανυπόφορη πια… σε τελική ανάλυση, θα μπορούσε να φάει όσα πιτόγυρα γουστάριζε η καρδούλα του
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
*euros
**frames
***Colin McRae Dirt
|
|
|
15.06.07 |
Γεια μας,
 Πας να παίξεις ένα παιχνίδι και σου βγάζουν την Παναγία… Μα είναι δυνατόν να σε κόβουν στο καλύτερο και να σου κοτσάρουν ένα «to be continued»; Τι είναι ρε σεις το παιχνίδι; Η Μαρία η άσχημη; Θυμάμαι πριν από περίπου έναν χρόνο είχε κυκλοφορήσει το Half Life episode one. Καταπληκτικό παιχνίδι, που ποιοτικά ξεπερνούσε τον προκάτοχό του, αλλά πολύ μικρό μωρ’ αδερφάκι μου… και πώς να μην είναι δηλαδή όταν η ίδια η εταιρία έχει αποφασίσει να ακολουθήσει την πρακτική των «επεισοδίων». Και είναι μια πρακτική την οποία θεωρώ αν όχι αποτυχημένη, τουλάχιστον άστοχη για το συγκεκριμένο είδος παιχνιδιών. Και εξηγούμαι…
Το λοιπόν, νομίζω πως έχουμε μπερδέψει λίγο την τηλεόραση με το gaming, αν όχι εμείς, τουλάχιστον οι εταιρίες παραγωγής παιχνιδιών. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί έχει γίνει «μόδα» το episodic gaming. Όταν εγώ όμως αγοράζω ένα παιχνίδι, όσο φτηνό ή ακριβό και αν είναι, περιμένω μια ολοκληρωτική εμπειρία με αρχή, μέση και τέλος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό στο gaming. Και εδώ είναι που γίνεται η σύγκριση με την τηλεόραση.
Όταν βλέπουμε ένα επεισόδιο του “Heroes” ή του “Prison Break” (δεν αναφέρομαι στην ελληνική τηλεόραση, όσοι διαβάζετε τη στήλη ξέρετε την άποψή μου για αυτή), το οποίο σταματάει στο καλύτερο σημείο, ναι μεν μας δημιουργεί μια ανυπομονησία για το τι θα επακολουθήσει, αλλά μέχρι εκεί. Στα παιχνίδια όμως δεν είμαστε απλοί παθητικοί παρατηρητές. Στα παιχνίδια εμείς ήμαστε οι πρωταγωνιστές, εμείς ήμαστε οι στρατηγοί, οι αστυνομικοί, οι κλέφτες, οι νάνοι, οι βάρβαροι… εμείς αντιμετωπίζουμε ορδές Αμερικανών, Σοβιετικών, zombies, και ναζί. Με απλά λόγια, ζούμε μια ολοκληρωμένη ψευδαίσθηση που μας παρασύρει σε έναν κόσμο που κυρίαρχο ρόλο παίζει η φαντασία μας. Και όταν εγώ προσωπικά ζω αυτή την ψευδαίσθηση, ε, δεν γουστάρω να μου την κόβουν «μαχαίρι» και να μου λένε «νταξ μην ανησυχείς αδερφέ, σε κάνα – ενάμιση χρόνο θα βγει η συνέχεια». Ε όχι ρε φιλαράκι…
 Βέβαια, εδώ μιλάμε για λεφτά… και είναι πολύ εύκολο για μερικούς – μερικούς να φτιάχνουν κάθε 18 μήνες ένα παιχνίδι το οποίο θα διαρκεί περίπου τέσσερεις ωρίτσες. Και όχι μόνο είναι εύκολο, είναι και πρακτικά ανέξοδο. Παίρνουμε την ίδια μηχανή, της ρίχνουμε ένα ρετουσάρισμα γερό, παίρνουμε και το σενάριο του αυθεντικού παιχνιδιού και το «ξεχειλώνουμε» et voila! Έτοιμο το “episode x”. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο (ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την έκφραση αλλά neway) στην περίπτωση του Half Life 2 το επεισόδιο ήταν μικρό, δεν είχε την παραμικρή σεναριακή εξέλιξη, αλλά ήταν όπως είπα και στην αρχή εξαιρετικό ποιοτικά.
Στην gaming αγορά, έχει αρχίσει πλέον και καθιερώνεται το episodic format. Και σε κάποιες περιπτώσεις έχει γίνει καλή δουλειά (όπως στο Sam and Max). Εκεί βέβαια, μιλάμε για αυτοτελή επεισόδια, τα οποία αν και μικρά, έχουν μια αρχή μια μέση και ένα φινάλε. Και έτσι δεν χαλάνε την εμπειρία στον παίκτη… Τώρα τι θα γίνει με τα υπόλοιπα… δεν γνωρίζω. Αυτό όμως που ξέρω σίγουρα είναι πως αν το episodic gaming δεν διορθωθεί, τότε θα πάει σούμπιτο από εκεί που ήρθε
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
|
|
|
13.06.07 |
Γεια μας,
 Είχα πάει που λες τις προάλλες σε γνωστό κατάστημα αλυσίδας ηλεκτρονικών, και εκεί που χάζευα για ένα πολυμηχάνημα, το μάτι μου έπεσε σε έναν πιτσιρικά που έπαιζε Halo2. Αστέρι ο μικρός ε; το δούλευε πολύ τσίλικα το gamepad. Βέβαια εδώ που τα λέμε έτσι κάνουν και όλοι οι πιτσιρικάδες. Έτσι που λες… Ο μπόμπιρας όχι μόνο το έσκιζε το μηχάνημα αλλά είχε παθιαστεί όσο δεν πάει. Έβριζε, κοπανιόταν, κουνιόταν και γενικά το ζούσε το παιχνίδι. Και όταν καμιά φορά σκότωνε και κανέναν αντίπαλο κουνούσε το χέρι του στον αέρα σαν αμερικανάκι σε αποφοίτηση. Ξέρετε, τότε που πετάνε αυτά τα αστεία καπέλα από τις κεφάλες τους.
Έτσι που λες… Και όχι τίποτα άλλο είχε γίνει και θέαμα ο δικός σου σε όλο το μαγαζί. Και η πλάκα ήταν ότι τις περισσότερες φορές έβριζε και επευφημούσε σε άπταιστα αγγλικά το άτιμο! Και να σου τα “yeah” (όχι απλά yes αλλά yeah!!), και να σου τα “fuck you”, και γενικότερα του τα «έχωνε» του Xbox! Όχι για να μην νομίζετε πως οι κονσόλες δεν προσφέρουν μόρφωση! Proficiency ο μικρός! Αυτάααα… Καθόμουν λοιπόν, τον παρατηρούσα και σκεφτόμουν: «Έτσι ήμασταν ρε γαμώτο όταν ήμασταν μικροί;» Δεν λέω, όσοι ασχολούντο με παιχνίδια και δη action είχαμε μία τάση να κουνάμε το κεφάλι αριστερά και δεξιά, ανάλογα με το που πήγαινε κάμερα, και να εκφραζόμαστε με έναν μάλλον άκομψο τρόπο προς το προσφιλές μας μηχάνημα. Αρνούμαι όμως να πιστέψω πως δίναμε τέτοιο «ρεσιτάλ». Όχι γιατί εμείς δεν παθιαζόμασταν, αλλά γιατί θεώρησα το θέαμα ολίγον γελοίο. Βέβαια τα πράγματα ήταν μάλλον διαφορετικά.
Έτσι που λες… Όσο λοιπόν παρατηρούσα τον μικρό να μπιστιέται πάνω στο μηχάνημα τόσο πιο πολύ μου θύμιζε τον εαυτό μου. Και μερικούς ακόμα φίλους μου. «Ρε μήπως τελικά δεν διαφέρουμε και τόσο;». Και όσο πιο πολύ τον κοίταζα, τόσο περισσότερο σιγουρευόμουν. Έτσι ήμουν… ένα σπαστικό πιτσιρίκι με ένα joypad ή ένα mouse στο χέρι, να βρίζω που ένας αντίπαλος με σκότωσε πρώτος… Να περιμένω στο βιβλιοπωλείο την σειρά μου για να παίξω στο καινούργιο, τότε, Sega Master System. Και να γίνομαι θέαμα στους πελάτες του μαγαζιού όταν έχανα.
 Έτσι που λες… Όσο και αν οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με παιχνίδια δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, η αλήθεια είναι πως έχουμε μεγαλώσει με παιχνίδια action ή δράσης αν το προτιμάς. Και όσο και αν μεγαλώσαμε στην ουσία τίποτα δεν άλλαξε. Αυτό το είδος των παιχνιδιών είναι που ακόμα «τραβάει κουπί» στην βιομηχανία ηλεκτρονικής διασκέδασης. Ίσως η όψη τους να έχει αλλάξει λίγο, αλλά στην πράξη τα πράγματα είναι ίδια. Εγώ μπορεί να μεγάλωσα (σωματικά τουλάχιστον ;-) ) αλλά ακόμα κάθομαι και ασχολούμαι με αυτά τα ρημάδια τα παιχνίδια.
Τελικά πολυμηχάνημα δεν πήρα. Ήταν πολύ ακριβά τα άτιμα. ¶σε που δεν είχε και αυτό που ήθελα… Αλλά σίγουρα έφυγα από το κατάστημα με ένα χαζό χαμόγελο. Όχι γιατί θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια (είπαμε είμαστε ακόμα παιδιά) αλλά γιατί τελικά, ορισμένα πράγματα μένουν αναλλοίωτα. Και μπορεί σε πολλούς από εσάς να ακούγεται χαζό, σε εμένα όμως το να βλέπω ένα πιτσιρίκι να γίνεται «θέαμα» χωρίς να το νοιάζει, επειδή απορροφήθηκε με το αγαπημένο του action, είναι κάτι που μου προξενεί αβίαστα ένα χαμόγελο…
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
|
|
|
08.06.07 |
Γεια μας
 Ακόμα βροχή και τελικά μου φαίνεται πως η Ελλαδίτσα μας τείνει να γίνει κάτι από τροπικός παράδεισος, αφού έχουμε Ιούνιο μήνα γεμάτο με υγρασία και ζέστη. Περπατάς να πούμε στο δρόμο και ξαφνικά βρέχει, και μετά από λίγο βγάζει και ήλιο για να σε στεγνώσει λες και είσαι μπουγάδα. Για αυτό και εγώ κάθομαι στο τσαρδί μου και φιλοσοφώ, αφού άμα βγω έξω θα μουχλιάσω. Το λεπόν στο θέμα μας.
Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να μπερδεύομαι. Ίσως γιατί πλέον ασχολούμαι «επαγγελματικά» με το gaming ίσως γιατί ποτέ δεν ήμουν γνωστός για την εξυπνάδα μου. Για αυτό θέλησα να θέσω ένα ερώτημα μπας και βρεθεί κάποιος χριστιανός να με διαφωτίσει. Τι μετράει τελικά περισσότερο σε ένα παιχνίδι; Είναι τα γραφικά του; Είναι το gameplay του; Είναι ένας συνδυασμός των παραπάνω; Ή μήπως είναι τελικά κάτι άλλο που η γκλάβα μας αδυνατεί να καταλάβει; Εάν με ρωτούσε κάποιος πριν δύο χρόνια θα του απαντούσα πως το πιο σημαντικό στοιχείο σε ένα παιχνίδι, αυτό που το κάνει πραγματικά να ξεχωρίζει και να πετύχει, είναι το gameplay του. Δεν έχει σημασία πόσο καλά ή κακά είναι τα γραφικά του, αρκεί να παίζει καλά, να μας εθίζει βρε αδερφέ. Και όμως…
Πόσοι από εσάς θα παίζατε ένα παιχνίδι με κακά γραφικά; Πολλοί σίγουρα. Όμως ακόμα και έτσι, το άσχημο γραφικό περιβάλλον σίγουρα θα λειτουργεί σαν τροχοπέδη στην απόλαυση του παιχνιδιού. Κατά την διάρκεια της ενασχόλησής μας με αυτό πάντα θα λέμε «ρε γαμώ το φελέκι τους δεν μπορούσαν να το κάνουν πιο όμορφο;». Ίσως μάλιστα μερικοί να το εγκατέλειπαν για αυτόν ακριβώς τον λόγο (προσωπικά ξέρω άτομα που το έχουν κάνει). ¶ρα, όσο καλό gameplay και να έχει ένα παιχνίδι, στις μέρες μας τουλάχιστον, δεν είναι αρκετό.
 Από την άλλη έχουμε τρανταχτά παραδείγματα στα οποία παιχνίδια με εξαιρετικά γραφικά απογοήτευσαν το σύνολο των gamers. Μην πάτε μακριά, ο «εφιάλτης» έχει ασχοληθεί τόσο με το Oblivion που κάθε περαιτέρω κουβέντα είναι περιττή. ¶ρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως τα απίστευτα γραφικά σίγουρα δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο ενός παιχνιδιού, είναι όμως ένας λόγος για να παίξει κάποιος ένα παιχνίδι.
Ας πούμε τώρα πως το σημαντικότερο στοιχείο ενός τίτλου είναι ο συνδυασμός των παραπάνω… Και εδώ όμως έχουμε προβλήματα. Πόσες φορές ένα παιχνίδι με καλά γραφικά και gameplay έχει πάει άπατο, και πόσες φορές ξεκινήσαμε να παίζουμε έναν «πρωτοκλασάτο» τίτλο μόνο και μόνο για τον εγκαταλείψουμε μερικές μέρες ή και ώρες αργότερα χωρίς να ξέρουμε τον λόγο… απλά γιατί από ένα σημείο και ύστερα δεν μας «τράβηξε».
Τελικά, αν και τα τελευταία χρόνια όλα τα περιοδικά και gaming sites έχουν πέσει σε μια αριθμολαγνεία, βλέπουμε πως το πιο σημαντικό στοιχείο σε ένα παιχνίδι δεν μπορεί να εντοπιστεί εύκολα. Το πόσα πολύγωνα χρησιμοποιεί, το αν έχει «βαθύ» σύστημα μάχης, το αν διαρκεί πολύ ή λίγο, το αν έχει multiplayer, όλα αυτά φαίνεται να έχουν δευτερεύουσα σημασία στο πόσο καλό είναι ένα παιχνίδι. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η «μαγεία του». Κάτι που μας κάνει να κάτσουμε στην καρέκλα και να μην σηκωθούμε μέχρι να το τελειώσουμε και όταν αυτό γίνει, να αισθανθούμε μια γλυκιά μελαγχολία. Και αυτή η μαγεία μάγκες είναι κάτι που είναι σπάνιο στις μέρες μας, όχι γιατί εξαφανίζεται, αλλά γιατί θα πρέπει να την ψάξει κάποιος για να την βρει.
Cheers!
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
ΥΓ
Πολύ μελό έγινα μωρ’ αδερφάκι μου
ΥΓ1
Πάει και ο Ρεκόμπα όπως φαίνεται… ο Ρομπέρτο Κάρλος υπέγραψε στην Φενέρ… τον βλέπω τον γέρο – Κόκκαλη να μην τις προλαβαίνει τις χυλόπιτες.
ΥΓ2
Ζήκος, Αρουμπαρένα, Ριβάλντο, Λυμπερόπουλος, Δέλας. Μέσα στα νιάτα το Αεκάκι.
ΥΓ3
Ο Παναθηναϊκός πήρε τερματοφύλακα… μάλιστα… δεξί μπακ δεν θα πάρει… ποιόν θα κοροϊδεύει ο κόσμος αν φύγει ο Βύντρα;
|
|
|
05.06.07 |
Γεια μας,
 Μέρα Κυριακή, ώρα κοντά στο μεσημεράκι. Ο ήλιος έκανε τα δικά του με τα συννεφάκια να πούμε, (τι ανάγκη έχει αυτός), ο κοσμάκης είχε βγει στις καφετέριες να απολαύσει το φραπόγαλο το εξάωρο με τα του σχετικού κοινωνικού σχολίου για τις μαμαζέλ και τα του αθλητικού ρεπορτάζ για τους μεσιέ, και όλα εις το ελλαδιστάν έβαιναν καλώς.
Την είχε τη ζεστούλα του, καλοκαίρι γαρ, παρόλες τις τσαχπινιές του καιρού. Τσίου τσίου τα πουλάκια, γαβ γαβ τα κοπρόσκυλα, κόρνες στους δρόμους με συνοδεία μπινελικίων, και η γη να μυρίζει βροχή, πράγμα που άλλους τους γουστάρει και άλλους τους βρωμάει σαν μπαγιάτικη τσιπούρα. Και αν και μέχρι εκείνη την ώρα έκανα τη βολτίτσα μου σχετικά ήσυχος, με το τζάκετ το μπλου-τζιν στο χέρι (είπαμε έκανε ζέστη), σύντομα έκανα μια διαπίστωση που με έκανε να ξεχάσω μέχρι και το ΑΦΜ μου… Που βρίσκεται ωρέ η πιτσιρικαρία; Ήταν Κυριακή μεσημεράκι, με καλοκαιρινό καιρό, και στους δρόμους μπορούσες να δεις κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά τίποτα κάτω από 17-18 χρόνων. Παύση και περισυλλογή, καθότι ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι ενδέχεται να παρουσιάσει προβλήματα αν του γίνεται αλόγιστη και περιττή χρήση. Οπότε τσιγάρο, άραγμα σε γνωστό καφενέ που σερβίρει ελληνικό διπλό με γλυκό βύσσινο και το παίρνουμε στο ρελαντί μην κάψουμε το δίσκο.
Το προφανές είναι πως τα συμπαθέστατα μπομπιράκια δεν είχαν βγει έξω. Οπότε ή βρισκόντουσαν μέσα στο τσαρδί τους βλέποντας στην τηλεόραση την κυρία Ελισσάβετ σε σκηνές απείρου κάλους με τους υπόλοιπους κάλους, ή έπαιζαν κανένα παιχνίδι στον υπολογιστή / κονσόλα τους. Και εδώ πίνουμε μια σφυριχτή γουλιά από τον βαρύγλυκο καθότι καταλήγουμε σε συμπέρασμα… Δεν λέω, και εγώ ωσάν πιτσιρικάς έπαιζα με το Atari μου, το master system μου, γενικά με ό,τι υπήρχε εκείνη την εποχή μωρ’ αδερφέ μου. Αλλά ποτέ δεν έχανα την ευκαιρία να βγω με τους υπόλοιπους αλητήριους και να κόψω κανένα κορόμηλο από την κυρά Τασία για να το χρησιμοποιήσω σαν πυρομαχικό. Καθώς επίσης δεν θα έχανα ευκαιρία για ένα ωραίο παιχνίδι με την «σπυριάρα» aka Basket ή / και ποδόσφαιρο. Και να με συμπαθάτε, δεν θέλω να ακούγομαι σαν ο μπάρμπας που κράζει τη νεολαία, αλλά αυτό είναι ανησυχητικό. Γιατί; Το λοιπόν τα σπάω και τα ρίχνω…
 Δοκιμάστε να περάσετε μια οποιαδήποτε ώρα έξω από ένα net café. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην δείτε τουλάχιστον 10 πιτσιρικαρέους, με το μαλλί στα μούτρα και το παντελόνι μέχρι τα γόνατα, να παίζουν. Και μην είστε αμερικανάκια… δεν πρόκειται για 18 χρονών, αλλά για 14-16 που αράζουν σε αυτά τα στέκια και ή θα παίζουν ή θα… κάθονται. Και για να είμαι ειλικρινής, και εγώ σε αυτή την ηλικία επιδιδόμουν στο άθλημα του κωλοβαρέματος ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε αλλά δεν είχα ξεχάσει και τι σημαίνει να είσαι παιδί…
Ρε σεις, καλό το κάψιμο, καλό το αραλίκι και η μόστρα, αλλά βγείτε και σε καμια πλατεία, σε κανένα γηπεδάκι να γουστάρετε… Και ειδικά τώρα που τελειώνουν τα σχολεία, τι καλύτερο από το να μαζευτείτε με τους λοιπούς νεανίες και να λιώσετε στις αθλοπαιδιές και στο καμάκι. Κάντε και λίγο διάλειμμα από το gaming καλό θα σας κάνει…
Χάλια ο καφές… τουλάχιστον το βυσινάκι κάτι έλεγε.
Save and Exit
Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης
ΥΓ
Τώρα που ο Ribo πήγε στην ΑΕΚ, μήπως να τους κάνουν ιδιαίτερα οι Ολυμπιακοί για κανένα σύνθημα;
ΥΓ2
Είδα από κοντά τον Σχορτσιανίτη… το σορτσάκι του το χρησιμοποιεί και σαν κάλυμμα για το αυτοκίνητο
ΥΓ3
Πρώτα «έρωτας» με Ζε Ρομπέρτο, μετά «έρωτας» με Ντούντου, μετά «έρωτας» με Τουνσάι… πολύ ερωτιάρης ο Κόκαλης και δεν του κάθονται κι όλας. Μην πάθει τίποτα από ερωτική απογοήτευση φοβάμαι…
ΥΓ4
Ο Τζίγκερ είναι γαύρος. Αυτό μόνο τέλος.
|
|
|
