Γεια μας

Τελικά το να διαβάζεις που και που μια εφημερίδα μου βγήκε σε καλό. Τι εννοώ; Αράξτε, ανάψτε τσιγαράκι, φτιάξτε ένα καφεδάκι και απολαύστε τα καινούργια χαΐρια του ΟΤΕ!

Λοιπόοοοον, να σας ξεκινήσω σιγά-σιγά μην μου πάθετε και τίποτα. Σίγουρα θα γνωρίζετε πως εδώ και αρκετό καιρό, οι περισσότεροι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι, πέρα από τις ευρυζωνικές υπηρεσίες που προσφέρουν, δίνουν την δυνατότητα στον καταναλωτή να έχει δωρεάν και απεριόριστες αστικές και υπεραστικές κλήσεις. Τουτέστιν, ο καθένας μπορεί –πληρώνοντας ένα μηνιαίο πάγιο- να μιλήσει όσο γουστάρει (σε λογικά πλαίσια πάντα, όχι να γίνει το σπίτι τηλεφωνικό κέντρο) σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας επιθυμεί, ανεξαρτήτως δικτύου.

Ωραία μέχρι εδώ; Οκ συνεχίζω. Ο ΟΤΕς λοιπόν, δεν ήταν δυνατόν να μείνει πίσω σε αυτόν τον τομέα αφού πέρα από το DSL στο οποίο βρίσκεται ήδη έτη φωτός πίσω σε σύγκριση με άλλες εταιρίες, έχει αρχίσει και χάνει μεγάλο μερίδιο της αγοράς από την τηλεφωνία. Κακά τα ψέματα, γιατί να πληρώνει κάποιος τις κλήσεις του από τη στιγμή που μπορεί να καλεί όποιον επιθυμεί πληρώνοντας μόνο ένα –χαμηλό είναι η αλήθεια- πάγιο; Έτσι λοιπόν, είδε και απόειδε και αποφάσισε να βγάλει το πακέτο Conn-X Talk, το οποίο προσφέρει δωρεάν και απεριόριστες αστικές και υπεραστικές κλήσεις, μόνο όμως για το δίκτυο του ΟΤΕ. Όχι και ό,τι καλύτερο, παρόλα αυτά όμως είναι μία κίνηση καλής θέλησης.

Όλα καλά λοιπόν, και πολλοί είπαν «δε βαριέσαι μωρ’ αδερφέ τώρα, που να αλλάζω πάροχο, ας βάλω το Talk και είμαι κομπλέ». Αμ δε… Βλέπετε, μετά από τους πρώτους μήνες χρήσης του πακέτου, πολλοί συνδρομητές παρατήρησαν κάποιες χρεώσεις στον αναλυτικό τους λογαριασμό, παρόλο που τα τηλέφωνα που καλούσαν είχαν μπροστά το χαρακτηριστικό πρόθεμα του ΟΤΕ 210-.

Πιστεύω πως ήδη ξέρετε προς τα πού το πάω ε; τσακάλια μου; Βλέπετε… τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ένας ψιλοχαμός για αυτή τη ρημάδα τη φορητότητα, την δυνατότητα δηλαδή να κρατήσει κάποιος τον αριθμό του τηλεφώνου του, ακόμα και αν φύγει από τον ΟΤΕ. Τουτέστιν, ο καθένας μπορεί να έχει ένα «συμβατικό» νούμερο της μορφής 210-####### αλλά να είναι πελάτης της HOL ή της Vivodi. Και τώρα; Πώς είναι δυνατόν να ξεχωρίσει κάποιος ποιος ανήκει που;

¶ρα τι έχουμε; Χάος αδέρφια. Γιατί ο άλλος που έχει πάρει το Conn-X Talk δεν μπορεί να επωφεληθεί επί της ουσίας από αυτό, αφού δεν υπάρχει τρόπος να ξέρει σε ποιόν πάροχο ανήκει αυτός που θέλει να καλέσει. Περιττό βέβαια να σας πω πως τα παράπονα και οι καταγγελίες στην ΕΕΤΤ δίνουν και παίρνουν, και πως ο ΟΤΕ τα έχει βρει σκούρα. Παρόλα αυτά, έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία καλεί όλους τους συνδρομητές του Conn-X Talk να καλούν πρώτα στο 134 και να ρωτάνε σε ποια εταιρία ανήκει ο αριθμός που θέλουν να καλέσουν… Είπα να το αφήσω ασχολίαστο αλλά δεν γίνεται. Μα είναι δυνατόν να θέλω εγώ να πάρω τηλέφωνο τον οποιονδήποτε, και πριν να παίρνω το 134 για να ρωτάω; Είναι σοβαρή λύση αυτή, ιδιαίτερα από μία εταιρία του μεγέθους του ΟΤΕ;

Θέλετε την άποψή μου; Ο ΟΤΕ ή έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, ή νομίζει ακόμα πως μαμεί και δέρνει ή τσιγκουνεύεται… Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Και δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τι από τα τρία συμβαίνει κι όλας. Την μία προσφέρει την «αστρονομική ταχύτητα» των 8Mbs και μάλιστα με μία διαφήμιση που δείχνει έναν τύπο να φοράει κράνος (!!!!) τη στιγμή που το λιγότερο που δίνουν οι υπόλοιποι είναι 16Mbps, και από την άλλη αντί να δώσει και αυτός δωρεάν αστικές-υπεραστικές με ένα μηνιαίο πάγιο, κάνει ολόκληρη ιστορία και ταλαιπωρεί τους πελάτες τους οποίους τελικά και θα χάσει… Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εγώ σε μία κρίση συνείδησης έπιασα τον εαυτό μου να στεναχωριέται βλέποντας τον πρώην γίγαντα να πελαγοδρομεί… τι να πω, εύχομαι ταχείαν ανάρρωση!

Υ.Γ

Το παραπάνω άρθρο είχε σαν «ερέθισμα» δημοσίευμα της Καθημερινής

Υ.Γ2

Παράκληση: Στο Μετρό και στον ηλεκτρικό παρακαλείσθε να βρίσκεστε ΔΕΞΙΑ στις κυλιόμενες σκάλες! Αμάν πια! Αηδία καταντήσαμε!

Υ.Γ3

Ο εφευρέτης της κυλιόμενης σκάλας, δεν νομίζω πως είχε σκοπό οι άνθρωποι να στέκονται σε αυτή περιμένοντας να φτάσουν κάτω ή πάνω. Υποτίθεται πως πρέπει να βοηθάμε και εμείς με τα ποδαράκια μας λίγο. Είναι λίγο αστείο αν το σκεφτείτε να καθόμαστε όρθιοι σε μία σκάλα που ανεβαίνει ή κατεβαίνει χωρίς να κουνιόμαστε και εμείς λίγο…

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather

Το θέμα της πειρατείας το έχουμε ξεφτιλίσει. Το έχουμε αναλύσει από εδώ, το έχουμε αναλύσει από εκεί, και όλοι καταλήγουμε στο ότι είναι μεν κάτι κατακριτέο, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά, καθότι εδώ είναι Ελλάντα. Ωραία μέχρι εδώ και (ας πούμε) ουδέν πρόβλημα. ¶λλο όμως να κάνουμε τα «στραβά μάτια» και άλλο να ενισχύουμε την πειρατεία. Στο κάτω-κάτω, αν κάποιος θέλει να κατεβάζει παράνομο λογισμικό με γεια του με χαρά του, όχι όμως και να διαφημίζουμε το παράνομο downloading…

Τώρα θα μου πείτε πότε διαφημίστηκε η πειρατεία… Μα συνέχεια διαφημίζεται αδέρφια… Αλλά ας τα πιάσουμε από την αρχή. Σήμερα, αν κάποιος θέλει να κατεβάσει νόμιμα ένα τραγούδι από το internet μπορεί να πληρώσει ένα άλφα ποσό σε ένα site και από εκεί να κάνει το downloading που επιθυμεί. Αυτή η διαδικασία είναι απολύτως νόμιμη, και μάλιστα στο εξωτερικό είναι ένας από τους πλέον δημοφιλείς τρόπους για να αποκτήσει κάποιος το τραγούδι που επιθυμεί. Εδώ βέβαια, μπορεί να φαίνεται λίγο επιστημονική φαντασία ή κάτι εντελώς χαζό (γιατί να πληρώσω για να κατεβάσω ένα τραγούδι αφού το βρίσκω και τζάμπα;), όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Πόσοι λοιπόν γνωρίζετε πως υπάρχει αυτή η υπηρεσία; Αρκετοί φαντάζομαι. Το αν την επιλέγετε είναι άλλο καπέλο, όμως το θέμα μας δεν είναι αυτό. Αλλού θέλω να καταλήξω. Όλοι εμείς που γνωρίζουμε τα του internet απ’ έξω είμαστε (ακόμα στην Ελλάδα) μειοψηφία. Μην θεωρείτε δεδομένο πως ο κόσμος ξέρει αυτά που ξέρετε εσείς. Αυτό δυστυχώς δεν το έχουν σκεφτεί ή το αποκρύπτουν επιμελώς, οι διαφημιστικές των ISP’s.

Μέχρι και τον μήνα Οκτώβριο, έχω ακούσει στο ραδιόφωνο και έχω δει στην τηλεόραση πάρα πολλά spots που διαφημίζουν ευρυζωνικές υπηρεσίες. Και οι περισσότερες, αν όχι όλες, πέρα από την αριθμολαγνεία (τόσα MBPS, τόσες ώρες δωρεάν και πάει λέγοντας) δεν ξεχνούν να αναφέρουν και την ταχύτητα με την οποία θα κατεβαίνουν τα τραγούδια μας. Συγγνώμη ρε παιδιά, αλλά αυτό είναι κοροϊδία μέσα στη μάπα μας. Γιατί όταν γίνεται αυτή η αναφορά, δεν νομίζω πως υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να φαντάζεται την υπηρεσία που ανέφερα στην αρχή. Όλοι μα ΟΛΟΙ, όταν ακούν για downloading τραγουδιών, φαντάζονται και θεωρούν δεδομένο το δωρεάν άρα και παράνομο downloading τραγουδιών.

Βέβαια, οι εταιρίες έχουν το αστείο «πάτημα» του να ισχυρίζονται πως αναφέρονται στο νόμιμο downloading, που κάποιος θα πρέπει να πληρώσει για να κατεβάζει το τραγούδι που επιθυμεί, αλλά η αλήθεια είναι πως ο τελικός (και ίσως όχι το ψαγμένος) χρήστης το πιάνει το νόημα. Το «γρήγορο downloading» είναι για αυτόν «γρήγορο και δωρεάν downloading», και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι για αυτό.

Δεν θέλω να το παίξω ηθικός και να αρχίσω να βάλλω κατά πάντων. Αυτό θα ήταν υποκρισία. Αυτό που θέλω να πω όμως είναι πως δεν είναι δυνατόν σαν χώρα να κατακρίνουμε την πειρατεία όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε (απευθύνομαι κυρίως σε ανθρώπους του χώρου) και από την άλλη να υπάρχουν διαφημίσεις που, εμμέσως πλην σαφώς, την προωθούν. Ακόμα και η διάσημη διαφήμιση με την γνωστή (και θεεϊκή) ατάκα «στην μάνα σου το είπες;» μιλάει για παράνομο downloading ταινιών (DivX). Γνωρίζω πολύ καλά πως στην Ελλάδα το φαινόμενο της πειρατείας έχει πάρει δυσθεώρητες διαστάσεις. Γνωρίζω επίσης πως όλοι λίγο-πολύ έχουμε γίνει κάποια στιγμή στη ζωή μας «πειρατές» (άλλοι συνεχίζουν ακόμα). Αυτό όμως δεν πάει να πει πως πρέπει να ήμαστε περήφανοι για αυτό…Τουλάχιστον, ας μην το βροντοφωνάζουμε κι όλας βρε αδερφέ…

Teh Godfather

Γεια μας,

Μετά από μία μικρή διακοπή λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, να ‘μαι πάλι εδώ. Επειδή σήμερα έχω κέφια λέω να σας πω δύο λογάκια για την Apple και το iPod, αφού και ο ακατονόμαστος Αγγλόφιλος Κηπουρόπουλος μίλησε για το iPhone της προάλλες.

Το λοιπόν, το iPod είναι για τα μπάζα! Σιγά το mp3 ρε μάγκες, που μου το πουλάτε και ένα σκασμό λεφτά! Δεν λέω, είναι όμορφο οπτικά, όμως με 4 και 8 Gigabyte μνήμης σε εξωφρενικές τιμές, είναι σαν να με πιάνουν κότσο. Εδώ υπάρχουν mp3 με 30GB μνήμης, με divX αποκωδικοποιητές, με GPS και ενσωματωμένη σιδερώστρα που πωλούνται σε πολύ χαμηλότερες τιμές, οπότε για ποιο λόγο να αγοράσει κάποιος ένα iPod;

Πολύ απλός ο λόγος αδέρφια… Γιατί εγώ τόση ώρα σας λέω για Gigabytes DivX (αυτό έτσι το είπα) και ένα σωρό άλλες λαλακίες για τα υπόλοιπα mp3, και η Apple το μόνο που λέει είναι: Δέκα χιλιάδες τραγούδια και το iTunes στην τσέπη σας. Για αυτό. Με αυτό το σλόγκαν μπήκε στην αγορά ξαφνικά, χωρίς να έχει επιδείξει κάποιο ανάλογο προϊόν στο παρελθόν, και την σάρωσε. Με αυτό το σλόγκαν έκανε ανθρώπους άσχετους με την τεχνολογία να το αγοράσουν και να το χρησιμοποιούν καθημερινά. Με αυτό το σλόγκαν, διέγραψε τις υπόλοιπες εταιρίες από το χάρτη.

Κατάφερε κάτι που λίγες εταιρίες του χώρου μπορούν να καυχηθούν πως έχουν καταφέρει. Έγινε brand name. Σε όλο τον κόσμο πια, όταν θέλουμε να μιλήσουμε για ένα οποιοδήποτε mp3 player το ονομάζουμε iPod. Και ας είναι της Creative δεν έχει σημασία. Και μάλιστα, το κατάφερε αυτό με ένα προϊόν που έχει πολλές αδυναμίες. Και όμως κατάφερε να τις εκμεταλλευτεί ΚΑΙ αυτές

Τι εννοώ με αυτό; Απλά δείτε τα περιφερειακά που έχουν κυκλοφορήσει για αυτό και θα καταλάβετε. Ηχεία, θήκες, ακουστικά, και ένα σωρό «μπιχλιμπίδια» (μέχρι και ηλιακός φορτιστής iPod) έχουν κυκλοφορήσει από τρίτες εταιρίες ΕΙΔΙΚΑ σχεδιασμένα για τα iPod. Μπορούμε πλέον να μιλάμε για την “iPod κουλτούρα” με κύριους εκπροσώπους τους έφηβους και τους technology freaks, που δεν πάνε πουθενά χωρίς το nano τους.

Η Apple κατάφερε κάτι που σίγουρα ούτε η ίδια δεν το είχε φανταστεί. Κατάφερε να «ανοίξει» μια αγορά, η οποία θεωρούνταν ήδη «ανοιχτή», ειδικά αν θυμηθούμε πότε εμφανίστηκαν τα mp3 players και πότε το iPod. Και με βάση αυτό, δημιούργησε και το iPhone το οποίο είναι και αυτό καταδικασμένο να πετύχει. Παρόλα τα προβλήματά του, την ελλειπή τεχνική υποστήριξη (στην Ελλάδα) αλλά και τις περιορισμένες, σε σχέση με άλλα, δυνατότητές του το iPod είναι πλέον το σημείο αναφορά και ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των mp3 players… μεγάλη μαγκιά η Apple

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather

Γεια μας

Είναι γεγονός πως, πίσω από κάθε μεγάλη επιτυχία υπάρχει μία απλή ιδέα… Στη ζωή μας, υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα που επαληθεύουν αυτό τον ισχυρισμό, και η βιομηχανία του gaming δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Περί Halo 3 λοιπόν ο λόγος, και αν στο παρελθόν με βλέπατε να «κράζω» τη μαμά Microsoft για τα απαράδεκτα port της σειράς στους υπολογιστές και την ημιτελή δουλειά του 2ου μέρους, τώρα ήρθε η ώρα να εξιλεωθώ και να πω πως το τρίτο μέρος της σειράς είναι από κάθε άποψη εξαιρετικό, τουλάχιστον στην πλατφόρμα στην οποία έχει κυκλοφορήσει.

Μην ανησυχείτε, δεν έχω σκοπό να κάτσω και να παρουσιάσω το παιχνίδι… αυτό για το οποίο θα ήθελα να σας μιλήσω, έπειτα από αρκετές ώρες ενασχόλησής μου με τον τίτλο, είναι το πώς ένα απλό concept μπορεί να μετουσιωθεί σε ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα.

Το παιχνίδι είναι εξαιρετικά απλό. Μάλιστα, είναι τόσο απλό που θυμίζει τις πρώτες προσπάθειες των First Person Shooters, πριν αυτά καθιερωθούν στη συνείδηση του gamer. Καταρχάς χρειαζόμαστε έναν ήρωα… χωρίς πολλή σκέψη, παίρνουμε έναν τύπο, τον «μεγεθύνουμε» λίγο (ο Master Chief πρέπει να είναι κοντά στα 2.5 μέτρα) και τον λανσάρουμε σαν την απόλυτη φονική μηχανή. Κατά δεύτερον, παίρνουμε ένα ΚΑΛΟ σενάριο (τονίζω το «καλό» γιατί στο δεύτερο μέρος το σενάριο ήταν ανύπαρκτο) και το χρησιμοποιούμε σωστά. Βλέπετε, σε πολλά παιχνίδια του είδους, θεωρούμε το σενάριο απλά σαν μία δικαιολογία για την ατελείωτη σφαγή. Λάθος κύριοι… προκειμένου να φτιαχτεί ένα καλό και διαχρονικό παιχνίδι, η δημιουργός εταιρία οφείλει να έχει επενδύσει σε ένα σοβαρό σενάριο, μία βάση πάνω στην οποία θα χτίσει το οικοδόμημά της, κάτι για να έχουν να συζητούν οι παίκτες μεταξύ τους όταν τελειώσουν το παιχνίδι.

Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι ένα καλό και εθιστικό gameplay, και υπάρχουν δύο τρόποι για να γίνει αυτό. Ή δημιουργούμε μία engine που θα καινοτομήσει και θα δίνει δυνατότητες στον παίκτη που στο παρελθόν δεν θα είχε καν φανταστεί, ή παίρνουμε μια παλιά, απλή συνταγή, και την βελτιώνουμε τόσο όσο χρειάζεται χωρίς να την «καταστρέψουμε» αλλά, ταυτόχρονα, χωρίς να κάνουμε το παιχνίδι μας να μοιάζει με «μία από τα ίδια». Βρίσκουμε δηλαδή την «χρυσή τομή» που θα μας επιτρέψει να φτιάξουμε ένα απλό, γνώριμο και την ίδια στιγμή διαφορετικό παιχνίδι.

Στην περίπτωση του Halo η Bunjee διάλεξε την δεύτερη προσέγγιση. Πήρε τα προηγούμενα Halo, πέταξε τα άχρηστα και κουραστικά στοιχεία τους και βελτίωσε ακόμα περισσότερο τα ατού τους. Το παιχνίδι είναι ένα ασταμάτητο run and gun, ένα παιχνίδι δράσης που πολλές φορές δεν σου αφήνει περιθώρια να σκεφτείς. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες στρατηγικές προσεγγίσεις, δεν υπάρχουν γρίφοι, δεν υπάρχει τίποτα άλλο από ένα συνεχές πιστολίδι. Τι πιστολίδι όμως… Οι μάχες του Halo 3 συγκρίνονται μόνο με αυτές του F.E.A.R. σε ένταση και «ρεαλισμό». Και για να εξηγηθώ, όταν γράφω ρεαλισμό εννοώ την αίσθηση που δίνει το παιχνίδι… Οι ήχοι των όπλων, η αίσθηση που αυτά έχουν, το AI των αντιπάλων, και το γενικότερο setting των μαχών είναι τόσο μαεστρικά στημένα που ο παίκτης απορροφάται από αυτά και ξεχνάει όλα τα υπόλοιπα στοιχεία τα οποία απουσιάζουν Την ώρα που παίζει το παιχνίδι δηλαδή, ζει την τέλεια ψευδαίσθηση, κάτι που λίγα παιχνίδια μπορούν αν καυχηθούν πως το έχουν καταφέρει.

Σε τελική ανάλυση, σκοπός των παιχνιδιών ανεξαρτήτως είδους είναι να «ταξιδεύουν» τον παίκτη, να τον κάνουν να ζει στην εικονική πραγματικότητά τους. ¶λλα παιχνίδια το καταφέρνουν με τις καινοτομίες τους, άλλα με την ατμόσφαιρά τους, άλλα με το σενάριό τους. Ο σωστός συνδυασμός αυτών των στοιχείων είναι όμως αυτός που ξεχωρίζει τα καλά παιχνίδια από τα αριστουργήματα. Και η απλότητα μερικών παιχνιδιών όπως το Halo 3, είναι αυτή που τους δίνει αυτή τη δυνατότητα, τη δυνατότητα να ξεχωρίσουν και να κάνουν τους gamer να ζήσουν μια διαφορετική, μοναδική εμπειρία

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather

Γεια μας

Από τότε που οι κονσόλες μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, υπήρχε πάντοτε αυτή η αντιπαλότητα με το PC… Τα δύο στρατόπεδα, οι «κονσολάδες» και οι «PCάδες» μάλωναν για το ποια πλατφόρμα είναι η καλύτερη. Παρόλο που ποτέ δεν βγαίνει ξεκάθαρος νικητής, οι δύο πλευρές έχουν κερδίσει πολλές μάχες, αλλά καμία δεν έχει κερδίσει τον πόλεμο, έναν πόλεμο που από ότι φαίνεται τελικά, υπάρχει μόνο στη φαντασία των «φανατικών».

 
Πρόσφατα λοιπόν, εκεί που έπινα καφέ (ελληνικό) με έναν φίλο και συνάδελφο συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, είπε κάτι που με έκανε να καταλάβω πως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που νομίζουμε και πολύ διαφορετική από την γενική αντίληψη περί «πολέμου». Δεν λέω, στην αρχή το πράγμα ήταν πολύ ευδιάκριτο. Οι κονσόλες ήταν για να παίζουμε παιχνίδια, το PC για να γράφουμε κανένα κείμενο, άντε να παίζουμε και κανένα Pac Man ή τίποτα παρεμφερές. Στη συνέχεια, είχαμε την άνθιση των PC’s και δεήσαμε να δούμε ορισμένα παιχνίδια που κόντραραν στα ίσια τις τότε κονσόλες. Μετά μπήκε η Sony στο παιχνίδι, κυριάρχησε για λίγο, μέχρι που βγήκαν οι «σοβαρές» κάρτες γραφικών στο PC και πάλι πήραν τα σκήπτρα. Μετά είχαμε το Playstation 2 και το Xbox που θεωρήθηκαν οι απόλυτες παιχνιδομηχνές, για να ξεπεραστούν και αυτές με τη σειρά τους από την τεχνολογία των υπολογιστών.

 
Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από σχετική «ησυχία». Το Xbox 360 και το Wii κάνουν εξαιρετικές πωλήσεις και έχουν μερικούς πολύ ελκυστικούς τίτλους, ενώ το PS3 ψάχνει να βρει την ταυτότητά του… Όσο για το PC, αυτό «αναβαθμίζεται» σταθερά με καινούργιους επεξεργαστές, καινούργιες κάρτες γραφικών κλπ. Αυτό που παρατηρεί όμως κάποιος με μία πιο προσεκτική ματιά, είναι πως αντί τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα να έχουν όλο και περισσότερες διαφορές, έχουν όλο και περισσότερες ομοιότητες. Το Xbox360, Wii και Playstation απέκτησαν σκληρό δίσκο και online play, αρκετά περιφερειακά και «αναβάθμιση» (έστω και μέσω firmware) ενώ το PC με τα Vista έχει το «autoplay» (ή όπως λέγεται τέλος πάντων) με το οποίο με το που βάλει κάποιος το δισκάκι στο DVD Rom μπορεί να αρχίζει να παίζει σαν να ήταν σε κονσόλα.

 
Το ρεύμα λοιπόν, μας δείχνει πως καμία από τις δύο πλευρές δεν θα επικρατήσει, και μάλλον πάμε για τη γέννηση μιας τρίτης «πλατφόρμας» που θα είναι λίγο από PC και λίγο από κονσόλα. Αυτό το λέω γιατί πολύ απλά, βλέπουμε πως τα PC’s μικραίνουν και φτηναίνουν (βλ. laptops) και αρχίζουν και γίνονται περισσότερο εργαλεία παρά μέσο διασκέδασης. Από την άλλη οι κονσόλες, που εκ γενετής τους κατηγορήθηκαν πως δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να παίζουν παιχνίδια, έχουν αρχίσει και αποκτούν περισσότερες home entertainment δυνατότητες. Μην ξεχνάμε πως το PS3 είναι αυτή τη στιγμή η καλύτερη λύση για κάποιον που θέλει να έχει ένα Blu Ray Disk Player, ενώ το Wii μπορεί να μπει κανονικότατα στο internet. Συνυπολογίστε και το γεγονός πως οι μεγάλες LCD τηλεοράσεις έχουν αρχίσει και φτηναίνουν και η εικόνα του πιτσιρίκου με το “Home entertainment console-pc” μπροστά από μία 40+ ιντσών τηλεόραση δεν είναι και τόσο μακρινή.

 
Αν και στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε, μου φαίνεται πολύ πιο εύκολο αυτή τη στιγμή να βγει ένα υβρίδιο υπολογιστή-κονσόλας, παρά να «επικρατήσει» κάτι από τα δύο. Σε τελική ανάλυση, βλέπουμε πως όλο και πληθαίνουν οι χρήστες που έχουν και PC και κονσόλα, άρα μπορεί να είναι και θέμα χρόνου η «ένωσή τους». Το όλο θέμα πάντως έχει πολύ ψωμί ακόμα και θα το παρακολουθούμε με πολύ ενδιαφέρον

Save and Exit

Γιάννης “Tulkass” Μαργέτης

Teh Godfather