|
21.05.07 |
 Η λατρεία μου για τα manager games και δη αυτά της σειράς Football –και παλαιότερα Championship- Manager, είναι πασίγνωστη και δεδομένη. Τα managers, διότι πλέον έχουν ανακηρυχθεί ως ξεχωριστή κατηγορία, έχουν φανατικούς εχθρούς και ορκισμένους εχθρούς, πράγμα απόλυτα φυσιολογικό. «Τι βρίσκεις σε 22 (άντε 23 με τον διαιτητή) κουκίδες που τρέχουν σε μία πράσινη επιφάνεια κυνηγώντας μια μικρότερη κουκίδα» θα ρωτήσει κάποιος αδαής. Κι όμως, με λίγη καλή θέληση και πάνω απ’ όλα διάθεση και φαντασία, αυτές οι κουκίδες αποκτούν προσωπικότητα, διαμορφώνουν χαρακτήρα και τελικά μεταμορφώνονται σε ποδοσφαιριστές.
Αυτό που συμβαίνει με τη διαδραστικότητα των Football Manager (είπαμε μπροστά τους, τα υπόλοιπα δεν πιάνουν μία) είναι απίστευτο και το δίχως άλλο, αμίμητο. Πρέπει να είναι το μόνο παιχνίδι του οποίου η community διαδραματίζει τόσο σημαντικό ρόλο όχι απλά κατόπιν της κυκλοφορίας του αλλά και στη διαδικασία της δημιουργίας του. Οι περισσότερες χώρες διαθέτουν ομάδα scouts η οποία απαρτίζεται από άτομα που λατρεύουν το Football Manager και φυσικά το ποδόσφαιρο! Αυτοί αναλαμβάνουν να συντάξουν και να στείλουν στη Sports Interactive το τμήμα της database που έχει να κάνει με τη χώρα τους: πρωταθλήματα, ομάδες, παίκτες, τεχνικά επιτελεία, οικονομικά δεδομένα, μεταγραφές, τα πάντα! Εκείνοι αναλαμβάνουν να καθορίσουν με σύνεση και αίσθημα ευθύνης τα χαρακτηριστικά των παικτών που αγωνίζονται στις ομάδες της χώρας τους και να πληροφορήσουν την S.I. (μέσω της database φυσικά) για όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που μπορεί να παίζουν ρόλο στο παιχνίδι. Για να μην μακρηγορούμε, αν δεν έχετε πιάσει ακόμα το τι εννοώ, δανειστείτε το FM 2007 από κάποιον, τρέξτε το και για ότι στοιχείο θα δείτε μέσα, ευθύνονται οι απανταχού scouts! Η ακρίβειά τους μάλιστα και η ολοένα και αυξανόμενη προσέγγιση της πραγματικότητας, έχουν ωθήσει αρκετούς υπεύθυνους ομάδων να συμβουλεύονται πριν από κάποια μεταγραφή και το Football Manager! Το πιστεύετε ή όχι, πρωτοκλασάτη ομάδα της Αγγλίας το κάνει και σας το υπογράφω (να μη μιλήσουμε για Ελλάδα…)!
Ο ρόλος της community του Football Manager όμως δε σταματά εκεί. Όσον αφορά το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό, η S.I. λαμβάνει υπ’ όψην της τις υποδείξεις, τις απόψεις, τις γνώμες και τα σχόλια που ακούγονται στα διάφορα fora των communities ανά τον κόσμο με σκοπό να βελτιώσει κι άλλο το προϊόν της. Οι πραγματικά πορωμένοι όμως δε σταματούν εκεί, αφού καταπιάνονται με τη δημιουργία face packs, background packs, kit packs, sound packs, skins κλπ με σκοπό να δώσουν στο αγαπημένο τους παιχνίδι μια ακόμα ένεση ρεαλισμού! ¶λλο πράμα να βλέπεις το όνομα του παίκτη απλώς, και άλλο να μπορείς να θαυμάσεις τη φάτσα του ή τον ίδιο εν δράσει. Που να ακούς και συνθήματα κάθε φορά που παίζεις εντός…
 Τα Football Manager πάντως, ξεχωρίζουν ως κάποια από τα ελάχιστα παιχνίδια που αξίζουν στο έπακρο τα χρήματα που θα δαπανήσει κάποιος για να τα αποκτήσει. Η τιμή για παράδειγμα του FM 2007 κυμαίνεται σε άκρως φυσιολογικά –συγκριτικά με άλλους τίτλους- επίπεδα (€ 30 με 40) και ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για παιχνίδι που ο χρήστης θα παίζει για έναν χρόνο! Πράγματι, ο μόνος τρόπος για να κάνεις uninstall ένα Football Manager, είναι να κυκλοφορήσει το επόμενο! Ακόμα κι αν στον ένα ή στους δύο μήνες το βαρεθείς, «λιώνοντας» το καθημερινά, άντε να αντέξεις κάνα-δυο βδομάδες μακριά του. Μετά επιδρά το σύνδρομο στέρησης και επιστρέφεις τρέχοντας σ’ αυτό! Υπάρχουν «καμένοι» σαν τον γράφοντα που γράφουν ολόκληρες ιστορίες για τα κατορθώματά τους στο Football Manager, για να μη μιλήσουμε για πάρα πολλούς που μπερδεύουν την πραγματικότητα με την κατάσταση στον –ποδοσφαιρικό- κόσμο του Football Manager. Ειλικρινά, δε μπορώ να φανταστώ καλύτερο συνδυασμό για έναν gamer που γουστάρει και το ποδόσφαιρο ή έναν «προπονητή του καναπέ».
Όταν Eidos και Sports Interactive τερμάτισαν τη συνεργασία τους, η πρώτη πήρε το όνομα του παιχνιδιού και η δεύτερη τη database και τη γενικότερη engine, σαν να λέμε πως η μία πήρε τη βιτρίνα και η δεύτερη το περιεχόμενο. Στην Eidos ακόμα ψάχνουν να βρουν τι φταίει για τις κάκιστες κριτικές που αποσπά κάθε συνέχεια του Championship Manager στη μετά-S.I. εποχή, για την S.I. και τη Sega πλέον, τα είπαμε, μην τα ξαναλέμε: έχουν πιάσει ταβάνι και όπου να ‘ναι θα βγουν στον πάνω όροφο! Το καλύτερο όμως έρχεται: όταν οι αδελφοί Collyer έψαχναν να βρουν publisher για το παιχνίδι τους, είχαν απευθυνθεί στην EA Sports η οποία όμως τους έριξε χυλόπιτα! Ο Paul και ο Oliver δεν πτοήθηκαν και πήγαν στην Eidos η οποία τους υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες! Το βέβαιο είναι πως ακόμα και έπειτα από τόσα χρόνια, στην EA θα το φυσούν και δε θα λέει να κρυώσει! Πως το λέει το άσμα: «από μικρός φαινόμουνα πως θα γινόμουν μάγκας, μα τελικά απ’ τη μαγκιά απέχω παρασάγγας»…
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
|
|
|
17.05.07 |
 Διαβάζω που όλοι ή έστω οι περισσότεροι είναι κατά των διαφημίσεων στα video games. Να γκαζώνεις δηλαδή στο San Andreas και να βλέπεις αντί για μια custom διαφήμιση, μία της Coca Cola. Αυτό βέβαια έχει ήδη ξεκινήσει από τους εξομοιωτές αγώνων ταχύτητας ή ποδοσφαίρου, που βλέπουμε original μάρκες αυτοκινήτων ή τάδε εταιρείας εμφανίσεις αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ο λόγος που πολλοί εν πάσει περιπτώσει αντιτίθενται στην όλη φάση, είναι διότι περνούν έστω κι έτσι συνειδητά ή υποσυνείδητα μηνύματα στον gamer, τα οποία θα έχουν αντίκτυπο στην επιλογή του όσον αφορά το συγκεκριμένο προϊόν. Κανείς όμως από όλους αυτούς, δεν έχει σκεφτεί το σημαντικότερο και παράλληλα το πλέον λανθασμένο μήνυμα που μας περνούν τόσα games χρόνια τώρα και μάλιστα με την ευλογία των πάντων ή σχεδόν των πάντων.
Σε πόσα παιχνίδια έχουμε αναλάβει το ρόλο των «καλών» αμερικανικών ή συμμαχικών (καμία σχέση με τους «συμμάχους» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) κομάντο με στόχο να εξολοθρεύσουμε τον σατανικό ¶ραβα τρομοκράτη Γιουσούφ Αλ-Μπομπάν ή τον δαιμονικό Ρώσο μεγιστάνα Σεργκέι Καλάζνικοφ; Αν αυτό δεν είναι προπαγάνδα και μάλιστα αισχίστου είδους, τότε ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη και ο Tulkass πιο όμορφος από ‘μένα… Αυτό το παραμύθι βέβαια μας το σερβίρουν χρόνια και αν εξαιρέσουμε ορισμένες μεμονωμένες διαμαρτυρίες –που συνήθως πέφτουν στο κενό- κανείς δεν έχει να πει τίποτα.
Η πλειοψηφία των μεγάλων studios και publishers τυχαίνει βλέπετε να έχουν την έδρα τους ή εν μέρει ένα μεγάλο branch τους στις ΗΠΑ και όχι στη Ρωσία ή το… Τιμπουκτού, άρα 1-0. Για να μην ξεχνιόμαστε, εσείς με τι λέτε ότι θα κάτσει και θα πορωθεί ο Αμερικάνος; Με τον macho Αμερικάνο πράκτορα που πάει να καθαρίσει τους για αδιευκρίνιστους λόγους κακούς ή με τον Σούπερ-¶ραβα που άφησε τις πετρελαιοπηγές του και πήγε να κυνηγήσει κακούς Αμερικάνους; Τι είπα τώρα… Υπάρχουν κακοί Αμερικάνοι; ¶ντε πέντε έξι, όχι παραπάνω, στα video games φυσικά, γράψτε 2-0 για να μην ξεχνιόμαστε. Και για να μην υπάρχουν υποψίες οφ-σάιντ, ποια αγορά είναι μεγαλύτερη; Εκείνη των ΗΠΑ ή εκείνες των Ρωσίας και Μέσης Ανατολής μαζί; Πέραν όλων αυτών, ο μέσος Αμερικάνος, συμπεριφέρεται σαν ζώο, μοιάζει με ζώο αλλά μη σας ξεγελά αυτό, είναι ζώο! Εδώ δεν ξέρουν που βρίσκεται η Γαλλία ή έστω το Ιράκ που βομβαρδίζουν εδώ και κάτι χρόνια, θα ξέρουν που είναι η Σαουδική Αραβία του ζάπλουτου και διαβολικού Σείχη Αλ-Τρομοκράτ, η μακρινή Νιγηρία που έχει εγκατασταθεί ο διαβόητος έμπορος ναρκωτικών Ζακ Κόκα, η παγωμένη Ρωσία που βρίσκεται ο μεγιστάνας Ρομάν Χειροβομβίδοβιτς ή η παραμυθένια Ιαπωνία του περίφημου μαφιόζου Λι Κατα-Να; Να γίνει το 3-0 λοιπόν και το παιχνίδι έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες για τους γηπεδούχους.
 Πέρα απ’ την πλάκα όμως, ποιος έχει κάνει κάτι γι’ αυτό; Στη συντριπτική πλειοψηφία των τίτλων, οι «καλοί» έχουν κοντινή ή μακρινή συγγένεια με τους Αμερικανούς ή έστω ορισμένους Ευρωπαίους. Για τους «κακούς» δε μας νοιάζει, ένα πράμα σαν «πας μη Αμερικάνος, βάρβαρος». Το θέμα όμως είναι πως τα παιχνίδια δεν δημιουργούνται αποκλειστικά για Αμερικάνους εκτός κι αν με αυτό το σκεπτικό αντιμετωπίζεται η παγκόσμια (η ποια;) αγορά από τις μεγάλες εταιρείες. Πόσο θα ήθελα να κυκλοφορήσει ένας blockbuster τίτλος με σενάριο που να βάζει στη θέση του ηρωικού υπερπράκτορα που ρισκάρει τη ζωή του έναν Ρώσο, ¶γγλο, Γάλλο, Πορτογάλο και στη θέση των κακών που τελοσπάντωνε κάτι του έκαναν τους Αμερικάνους, να δω τι κριτικές θα έπαιρνε από τον ειδικό τύπο στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Θέλετε να το προχωρήσουμε κι άλλο; Για scrollάρετε λίγο παρακάτω να διαβάσετε το αρθράκι για τα ratings του ESRB. Γιατί δηλαδή να επιτρέπεται στο 16χρονο που δεν έχει σχηματίσει ακόμα ολοκληρωμένη άποψη για τον κόσμο γύρω του (εφ’όσον με κάποιον «μαγικό» τρόπο ο άνθρωπος στα 18 του γίνεται νοήμον ον ικανό να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων και της ζωής του) να παίξει το τάδε ή το δείνα (όπως βλέπετε είμαι πολύ καλούλης σήμερα, ονόματα δε λέω) παιχνίδι που ουσιαστικά θα του περάσει την ιδέα ότι οι Αμερικάνοι είναι φίλοι μας και αγαπούν όλο τον κόσμο εν αντιθέσει με τους «κακούς» κλπ κλπ –τα είπα πριν, μην επαναλαμβάνομαι.
Εν κατακλείδι, για την προαναφερθείσα κατάσταση δεν ευθύνονται αποκλειστικά ούτε οι gamers, ούτε οι developers, ούτε οι publishers, ούτε το ESRB ούτε καν ο Παυλίδης! Όλοι φταίμε και όλοι υφιστάμεθα τις συνέπειες. Βέβαια άλλοι ούτε που τις παίρνουν πρέφα κι άλλοι το «μυρίζονται» ζυγίζοντας τις τσέπες. Δεν ξέρω για ‘σας, εγώ πάντως «don’t wanna be an American idiot» παρα παπαπααμ παρα παπααμ!
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
|
|
|
14.05.07 |
 Περιμένοντας σε κάποια φάση να προχωρήσει το Football Manager, χάζευα τη βιβλιοθήκη με τα video games στο δωμάτιό μου. Έπεσε που λέτε το μάτι μου σε κάτι συσκευασίες θηρία, όπως Torment, Ultima IX, Might & Magic VI και τα ρέστα και με έπιασε η συνήθης νοσταλγία για τον «παλιό καλό καιρό». Τότε που έδινες ένα δεκαχίλιαρο (ήτοι € 30 μέσες άκρες) και τσίμπαγες μια κουτάρα τόση μετά συγχωρήσεως που γέμιζε το χέρι σου! Μπορεί να είχε μέσα μόνο ένα manual και το ή τα CD του παιχνιδιού αλλά ήταν από μόνη της massive ρε παιδί μου!
Κατά το παρελθόν, οι εταιρείες υπήρξαν πιο ανοιχτοχέρες προς τους gamers προσφέροντάς τους πιο πλουμιστές και γεμάτες συσκευασίες. Μεγάλα κουτιά, ενδιαφέροντα extras (όπως μινιατούρες, αντίγραφα αντικειμένων μέσα από τα παιχνίδια κλπ) και πάσης φύσεως καλούδια περίμεναν τους gamers για να τους βάλουν στον κόσμο του παιχνιδιού πριν καν εκείνοι ανοίξουν τη συσκευασία. Όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο –όχι και τόσο μακρινό- παρελθόν, αφού οι χάρτινες «στρουμπουλές» συσκευασίες έχουν αντικατασταθεί από στεγνές, compact, πλαστικές DVD cases, τα manuals έχουν μικρύνει σε τέτοιο βαθμό που θυμίζουν σκονάκι φοιτητή πριν μπει να δώσει μάθημα και τα extras αποτελούν προνόμιο των πατρικίων αφού θα τα βρείτε μόνο στις «collector’s edition».
 Τι είπα τώρα, ε; Collector’s edition, άλλη μόδα κι αυτή. Κυκλοφορεί το x, ψ παιχνίδι και τσουπ, να σου το σε δύο εκδόσεις: η πρώτη είναι η βασική που περιλαμβάνει μόνο το παιχνίδι και το manual. Η δεύτερη όμως είναι όλα τα λεφτά –κυριολεκτικά και μεταφορικά! Μεγαλύτερη ή εν τέλει διαφορετική συσκευασία, έξτρα CD ή DVD με σπέσιαλ βίντεο, κομμένες σκηνές, συνεντεύξεις, make of, artwork και όλα τα συναφή, καμιά αφίσα, τίποτα συνοδευτικό από το παιχνίδι, πλευρικοί αερόσακοι, δερμάτινα καθίσματα, ζάντες αλουμινίου και μια εικοσαριά ευρώ πάνω-κάτω επιπλέον στην τιμή! Όχι κι άσχημα, ε; Οι συλλεκτικές αυτές εκδόσεις, κοστίζουν από € 50 μέχρι 60 και 70, για να μη μιλήσουμε για ειδικές περιπτώσεις τύπου Burning Crusade που λόγω μικρού αριθμού αντιτύπων και τεράστιας ζήτησης, αν το έβρισκε κανείς με τριψήφιο νούμερο εθεωρείτο επιτυχία… Αρχικά οι collectors’ editions θεωρούνταν –και ήταν- αποκλειστικό «προνόμιο» των RPG τίτλων, ωστόσο αφού το πράμα πούλαγε και τα αρχικά πειράματα αποδείχθηκαν επιτυχημένα, τo trend εξαπλώθηκε και σε άλλα είδη παιχνιδιών όπως strategies και actions!
Το αστείο πάντως με όλη αυτή τη φάση, είναι πως οι collector’s edition συσκευασίες είναι ισάξιες ή χειρότερες με εκείνες του παρελθόντος (που επαναλαμβάνω, στην πλειοψηφία τους ΔΕΝ θεωρούνταν collector’s αλλά βασικές εκδόσεις) σε πιο τσιμπημένη τιμή! Χώρια το ότι σε πολλές από αυτές κάνουν μισές δουλειές είτε όσον αφορά τα extras (πάρτε τη Director’s ή όπως αλλιώς την έλεγαν για το King Kong) είτε όσον αφορά τη συσκευασία (τρανό παράδειγμα το Neverwinter Nights 2, του οποίου οι collectors ήταν super εξωτερικά, τεράστιες θυμίζοντας book of learning για όποιον γνωρίζει από D&D, εσωτερικά όμως, παρά τα καλούδια που διέθεταν ήταν απελπιστικά άδειες). Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως πλέον δεν κυκλοφορούν καλές συλλεκτικές εκδόσεις (λέγε με Oblivion), απλά έχει ξεφτιλιστεί τόσο η ιστορία που παίρνει ο εκάστοτε publisher ένα παιχνίδι, του βάζει μερικά videos, trailers, κομμένες σκηνές και κάνα artwork, του αλλάζει και λίγο το κουτί και τατάααν, ορίστε μια collector’s -60 ευρά παρακαλώ!
Αφήνοντας τις collector’s στην ησυχία τους και κοιτώντας και τις υπόλοιπες εκδόσεις, απλών παιχνιδιών, αναπολώ το παρελθόν και θλίβομαι. Ξερές DVD cases, με ένα ολιγοσέλιδο manual μέσα και σπατσάραμε, αυτό ήταν. Σκάσε 40 ευρώπουλα, τσίμπα τη θήκη σου κι έφυγες. Ακόμα και σε μη RPG τίτλους οι διαφορές είναι κάτι παραπάνω από αισθητές. Παράδειγμα: τυχαίνει να έχω όλα τα παιχνίδια της σειράς Commandos. Το Behind the Enemy Lines και το Beyond the Call of Duty (σαν να λέμε Commandos 1 και… Commandos 1.5) είναι σε μεγάλο χάρτινο κουτί που αν και δεν έχει τίποτα το εξωφρενικό μέσα, χαίρεσαι να το βλέπεις! Πας παραδίπλα και συναντάς τα Commandos 2 και 3, στις λιτές DVD cases τους να στέκουν σαν τους πτωχούς συγγενείς. Συμφωνώ, δεν είναι σωστό να κρίνουμε κάτι μόνο από την εξωτερική του εμφάνιση ή αν θέλετε το περιτύλιγμα. Το εσωτερικό και στην προκειμένη περίπτωση το παιχνίδι είναι εκείνο που πραγματικά μετράει. Είναι όμως κι η εμφάνιση που μετράει και στην τελική η ρημάδα είναι και μέρος του συνολικού προϊόντος που αγοράζουμε. Ωραία τα ντιβιντόκουτα, πρακτικά κατά κάποιο τρόπο, ευκολότερα στη μεταφορά και την αποθήκευση αλλά για μισό λεπτό ρε παιδιά, τους πελάτες, δηλαδή εμάς τους gamers, μας ρώτησε κανείς; Για να ρεζουμάρω σιγά σιγά, αν ο όγκος είναι εκείνος που καθορίζει ποια θα είναι η συσκευασία ενός τίτλου, τότε κύριοι (και κυρίες) θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τη λαδόκολλα. Καλημέρα σας…
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
|
|
|
10.05.07 |
 Σαν παιδί κι εγώ, αράζω στο PC 1-2-3-4-5-10 ώρες τη μέρα, συνήθως απογευματοβραδυνές, και παίζω κανένα παιχνιδάκι για να χαλαρώσω –όλη μέρα σχολή-δουλειά-σχολή-δουλειά δεν παίζει, κάποια στιγμή το χάνεις! Εν πάσει περιπτώσει τα παιχνιδάκια που προτιμώ τις καθημερινές –μιας και το ΣουΚου είναι αφιερωμένο στο manager- είναι το Pro Evolution 6 και το Oblivion. Με αφορμή το λιώσιμό μου στο τελευταίο και τη συζήτηση που είχα προ μηνών με έναν –το λιγότερο- άξιο game/project developer, σκεφτόμουν ορισμένα πράγματα για την τεχνητή νοημοσύνη στα video games ή αλλιώς A.I. (Artificial Intelligence).
Μιλώντας με τον Michael Mateas, συνδημιουργό του Façade, μου είχε πει κάτι πολύ εύστοχο σχετικά με το Oblivion. Όπως θυμάστε (ή αν δε θυμάστε, διαβάστε για να θυμηθείτε), η Bethesda διατράνωνε με παρησία και στόμφο πως οι NPC και ο κόσμος γενικότερα του Oblivion ήταν πιο ρεαλιστικοί και από την πραγματικότητα. Ο Mateas λοιπόν μου είχε πει τη γνώμη του σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη του παιχνιδιού: «Όταν κοιτάς από μακριά έναν χαρακτήρα, είναι απίστευτος ο ρεαλισμός. Όλα μοιάζουν τόσο φυσικά που εγώ προσωπικά αισθάνομαι πως παρακολουθώ έναν πραγματικό άνθρωπο. Όταν όμως πας κοντά του και του μιλήσεις, τότε ξεφουσκώνουν όλα». Εγώ ένα έχω να πω: πόσο δίκιο έχει... Δυστυχώς μέσα από το παράδειγμα του εξαιρετικού κατά τα –όχι και όλα- άλλα Oblivion, διαφαίνεται ο λάθος δρόμος που έχει πάρει το gaming σε αυτόν τον τομέα και μιλάω περισσότερο για RPG παιχνίδια ή έστω αυτά που θέλουν να χαρακτηρίζονται έτσι αφού σε αυτά περιμένει ο gamer να δει πραγματικό ρεαλισμό και open ended φύση. Κάπου κάπου, οι προγραμματιστές-δημιουργοί-σχεδιαστές έχουν εστιάσει στο δέντρο και έχουν χάσει το δάσος, φροντίζοντας να δημιουργούν NPC χαρακτήρες, περιβάλλοντα και κόσμους που φαντάζουν αληθινοί παρατηρώντας τους βουβά. Εκεί που υπάρχει πρόβλημα είναι στην αλληλεπίδραση. Πας να μιλήσεις σε 2-3 χαρακτήρες για ένα θέμα και σου λένε όλοι το ίδιο. Πας να βγάλεις ένα quest και σου έχει μία ή άντε δύο επιλογές, στη δεύτερη περίπτωση του στυλ «θα σε σκοτώσω» και «θα σε καθαρίσω» αφού πολλές φορές τα λεγόμενα «παιχνίδια ρόλων» δεν δίνουν στον παίκτη τη στοιχειώδη ελευθερία βούλησης και κινήσεων! Νοσταλγώ παιχνίδια όπως το ανυπέρβλητο Torment που έκανες save πριν και μετά από ένα διάλογο, όχι γιατί φοβόσουν μην κρασάρει το παιχνίδι αλλά γιατί είχαν περάσει 15 και 30 λεπτά! Μιλάμε για παιχνίδια που μπορούσαν να βγουν χωρίς ούτε μία μάχη, παιχνίδια που χαρακτήρες όπως ο thief ή ο Paladin (ελέω Charisma και Diplomacy) είχαν θέση στην ομάδα και τις επιλογές του παίκτη. Θα μου πείτε «σιγά ρε φίλε, τώρα έχεις γραφικούρες και έναν κόσμο που φυσάει, κι άλλα θες»; Δεν είναι ότι θέλω κι άλλα! Ποιον RPGα (και δε μιλάω για τους κατακαμένους RPGάδες αλλά για τον casual role playing games player) θα χάλαγε αν έβγαινε ΣΗΜΕΡΑ ένα παιχνίδι με τον κόσμο, το σενάριο, το βάθος και την επιμέλεια των Baldur’s Gate ή του Torment; Νομίζετε ότι όλοι θέλουν Neverwinter Nights και Oblivion; Για ποιο λόγο; Για να ρίξουν άλλα 1000 ευρά στο σύστημά τους προκειμένου να σηκώνει τους τίτλους αυτούς; Και στην τελική, με τι αντίκρισμα; Έγω όταν παίζω, θέλω RP, ROLE PLAYING, όχι έναν ουρανό, πάντα φωτεινό, έναν ουρανό μ’ αστέρια που έλεγε και ο αοιδός... Γιατί δηλαδή το σύστημα ρεαλισμού να αντιμετωπίζει τον παίκτη σαν βουβό θεατή και όχι σαν ενεργό τμήμα του κόσμου ενός παιχνιδιού;
 Όχι ότι τα άλλα είδη πάνε πίσω δηλαδή. Βλέπεις κάτι action games (για δαύτα ρωτήστε το Μαργέτη από κάτω, αυτός ξέρει) και μέσα σε μία ώρα το πολύ gameplay έχεις μάθει τι μπορεί να σου κάνει ο κάθε αντίπαλος. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που οι gamers σιγά σιγά στρέφονται στο multiplayer ή στο PvP mode. O ανθρώπινος παράγοντας είναι πάντοτε αψυχολόγητος και παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Από τη στιγμή που έχεις για παράδειγμα την ευκαιρία να παίξεις ένα ματσάκι PES 6 ή NFS: Carbon κόντρα σε ένα φίλο σου, γιατί να αρκεστείς στην τεχνητή νοημοσύνη; Ειδικά για το πρώτο παιχνίδι, έπειτα από 30-40 αγώνες στο υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, ο παίκτης ξέρει πως θα αντιδράσει το παιχνίδι πριν αντιδράσει! Αυτό είναι πρόκληση;
Όσο για καλυτέρευση των πραγμάτων; Οι κινήσεις των «μεγάλων» εταιρειών του χώρου τα λένε όλα: Sony και Microsoft, διαφημίζουν τα πουλέν τους για τα εξωπραγματικά γραφικά, τις τρομακτικά τέλειες επιδόσεις και τα διαστημικά παιχνίδια-οφθαλμόλουτρα. Η Nintendo στον κόσμο της, καλώς ή κακώς. Από τη στιγμή που όλοι νοιάζονται για γραφικά, ήχο και επιδόσεις και προφανώς ζητούν παιχνίδια που να αναδεικνύουν τα ατού και τις δυνατότητες των κονσόλων τους, εμείς οι ουκ έχοντες στον ήλιο μοίρα pc gamers, τι παραπάνω μπορούμε να περιμένουμε;
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
ΥΓ1. ¶σχετο (αλλά αν δεν το πω θα σκάσω): Τελικός Champions League πλησιάζει και ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους τα πρώτα «λαμόγια» που δίνουν εντός Ελλάδος εισιτήρια με € 2.000 και 3.000...
ΥΓ2. Επίσης άσχετο: τη μετάδοση θα την κάνει η ΝΕΤ; Αν ναι, δοκιμάστε να βάλετε στο mute την τηλεόραση και να ακούτε την περιγραφή από το ράδιο. Φιλική συμβουλή για το καλό της υγείας σας...
|
|
|
07.05.07 |
 Καθόμουν και σκεφτόμουν σε ανύποπτο χρόνο τη σημασία αυτού του ρημαδιού του rating του ESRB (Entertainment Software Rating Board) και πώς αντιμετωπίζεται –αν αντιμετωπίζεται- στο Ελλαδιστάν. Κατ’ αρχήν για τους αδαείς, τι είναι αυτό το ESRB rating: είναι η ετυμηγορία μίας αρμόδιας και εγκεκριμένης επιτροπής, αναφορικά με την καταλληλότητα ενός παιχνιδιού στην περίπτωσή μας, βάσει του περιεχόμενού του. Οι κατηγορίες είναι 6: early childhood (3+), everyone (6+), everyone 10+, teen (13+), mature (17+) και adults only (18+).
Πάμε στο θέμα μας τώρα το οποίο χωρίζεται σε δύο πτυχές: ήθελα για το Πάσχα να πάρω δώρο στον αδερφό ενός φίλου ένα παιχνίδι. Το παιδάκι πάει πρώτη γυμνασίου, δηλαδή έχει ηλικία περίπου 13 ετών, ωστόσο δε μοιάζει καθόλου με τυπικό πρωτογυμνασιόπαιδο (παίζει pen & paper, WoW, Warhammer κλπ) αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Αυτό που ζαχάρωνε πάντως ήταν το S.T.A.L.K.E.R., παιχνίδι που είχε παρουσιάσει ο φίλτατος Tulkass (καμία σχέση με το τάλκ) στο τελευταίο PC master. Μια χαρά παιχνιδάκι ήταν (μου είχε κάνει special face 2 face review εν μέσω καφεδο-σοδο-κατάνυξης), θα γούσταρε κι ο μικρός, ασχέτα με το αν στο παιχνίδι γίνεται ΠΑ-ΝΙ-ΚΟΣ (ξέρετε, χέρια πόδια στη γραμμή, όλα κοίτονται στη γη που λέγαν’ και τα Ημίζ). Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που σκεφτόμουν το θέμα με τα ESRB ratings και μου ‘ρθε στο μυαλό να συνδυάσω το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Παίρνω τον πιτσιρικά και τον αδερφό του, πάμε σε κατάστημα γνωστής αλυσίδας και του εξηγώ τι θα κάνει. Του λέω λοιπόν «θα πας στον υπάλληλο με τα παιχνίδια και θα του ζητήσεις αυτό που θες, το S.T.A.L.K.E.R.» όσο εμείς θα σε κοιτάμε από μακριά. Λογικά, ο υπάλληλος αφού θα έβλεπε το μόμολο να του ζητάει τέτοιο παιχνίδι (ο μικρός δεν είναι Σχορτσιανίτης, φαίνεται η ηλικία του) θα έπρεπε να του πει ότι πρέπει να έρθει με κάποιον κηδεμόνα για να του το δώσει, αφού απαγορευόταν. Πριτς! Να σου ο νέος σε ένα λεπτό πίσω με το απόκομμα για το ταμείο! Κατά τα άλλα το παιχνίδι έφερε ένδειξη «mature» ή αν προτιμάτε ήταν κατάλληλο για άτομα άνω των 17 ετών...
 Αφήνοντας το πειραματάκι όμως στη μπάντα, υπάρχει και κάτι ακόμα που πρέπει να αποσαφηνιστεί και δεν είναι άλλο από τα κριτήρια με τα οποία κάτι θεωρείται κατάλληλο ή όχι για παιδιά μιας συγκεκριμένης ηλικίας. Με ποια κριτήρια δηλαδή θα απαγορεύσουν στον 15χρονο να καθαρίσει κάποιον (ψηφιακά πάντα) ή να δει λίγο μπουτάκι; Η «ελεύθερη» τηλεόραση με το πρόσχημα της ενημέρωσης δείχνει πολύ χειρότερα και ανούσια πράγματα για να μη μιλήσουμε για το internet. Στη χώρα μας, ο μέσος 15χρονος είναι μέσα σε όλα, με τα video games του, το internet του, τα τρεντορούχα του και τα Starbucks να έχουν γίνει το δεύτερο σπίτι του λες και τα ήξερε κι από χθες. Και επιπλέον, με το να απαγορεύσεις στο παιδί να πάρει το ρόλο ενός μαφιόζου σε ένα video game, θα τον αποτρέψεις να γίνει ο ίδιος μαφιόζος;
Μμμμ... Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, όλοι οι serial killers και δολοφόνοι της ιστορίας, την έβγαζαν πιτσιρικάδες σφάζοντας κόσμο στις κονσόλες και τα πισιά τους. Δηλαδή, καλό δε λέω το σύστημα, αλλά ουσιαστικά είναι σαν να λέμε ότι φιλτράροντας το περιεχόμενο των video games και μεταδίδοντας τις πρέπουσες «εικόνες» στα παιδιά, θα τους δώσουμε τα κατάλληλα ερεθίσματα και θα μεταδώσουμε τη σωστή παιδεία και ήθος στη γενιά του αύριο. «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» όπως είπε και ο Luigi Pirandello…
Πέτρος “Sir Pretender” Κηπουρόπουλος
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
|
|
|
