Καλησπέρα σας,

πλέον σπάνια χρησιμοποιώ τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, λόγω κατοχής αυτοκινήτου...ΟΚ, αν θέλω να κατέβω κέντρο ή να πάω κάπου πού ξέρω ότι δε θα βρώ να παρκάρω και θα πήξω στην κίνηση μέχρι να φτάσω, θα πάρω το μετρό ή το τραίνο, δεν είμαστε και εξαρτημένοι από τους τέσσερις τροχούς. Δυστυχώς η εκσυγχρόνιση των ΜΜΜ άργησε λίγο για την γενιά μου, μέχρι να τοποθετηθεί κλιματισμός στους συρμούς του ΗΣΑΠ και φιμέ τζάμια στα λεωφορεία, χύσαμε αρκετά λίτρα ιδρώτα τους καλοκαιρινούς μήνες και φάγαμε αρκετό κρύο τους χειμώνες. Το καλύτερο με τα ΜΜΜ όμως ξέρετε ποιό είναι; Πάντα θα δείς κάτι ενδιαφέρον πού θα σου κάνει εντύπωση! Αν είναι ένα πράγμα πού λατερεύω σε αυτά, είναι το ότι 100 άνθρωποι κλεισμένοι αναγκαστικά για 10, 20, 30 λεπτά σε ένα τετράγωνο κουτί, δεν μπορούν παρά να αλληλεπιδράσουν, όσο και αν το απεχθάνονται. Yep, I just love it.

Γυρώντας σπίτι λοιπόν σήμερα από κέντρο, είμαι όρθιος και απέναντι μου κάθονται μία μάνα με τα δύο παιδιά της, ένα κοριτσάκι το πολύ 3 ετών στην αγκαλιά και ένας πιτσιρικάς γύρω στα 9-10 με την σχολική του τσάντα στα πόδια του (ναι, υπάρχουν ακόμα αυτές, τα βιβλία δεν αντικαταστάθηκαν από e-readers). Δίπλα στον πιτσιρικά κι ένας άντρας μεσόκοπος. Σε κάποια στάση (και ενώ είχα βολευτεί με κλειστά τα μάτια και την κουκούλα από πάνω), μπαίνει ένας παππούς, ξέρετε, από αυτούς τους προσεγμένα ντυμένους σεβάσμιους ασπρομάλληδες πού αξίζουν να τους προσφέρεις τη θέση σου, όχι κανένας μίζερος και γκρινιάρης γέρος...Ο μεσόκοπος λοιπόν, βλέποντάς τον, επιμένει να του προσφέρει τη θέση του. Ο ηλικιωμένος δέχεται εν τέλει και πριν κάτσει, λέει στον πιτσιρικά ακριβώς δίπλα: «Νεαρέ εσύ δε θα έπρεπε να κάθεσαι όταν είναι όρθιοι ηλικιωμένοι...δεν έχεις μάθει αγωγή;». Σηκώνω τα μάτια και κοιτάω τον σπόρο, ο οποίος έγραφε μήνυμα στο κινητό (!) και μετά από ώριμη σκέψη ενός δευτερολέπτου απαντά «όχι», χωρίς καν να κοιτάξει. Ο παππούς έκατσε δίπλα του χωρίς να ξαναμιλήσει, η μάνα του μικρού απ’την άλλη δεν είπε απολύτως τίποτα. Δε ξέρω αν το ύφος πού πήρε έπειτα για κάνα 10λεπτο ο παππούς ήταν απογοήτευσης, απορίας ή απλώς αδιαφορίας, πάντως κοιτώντας τον μικρό (πού συνέχιζε απτόητος με το κινητό του) ένιωσα μία άκρατη ανάγκη να σφαλιάρισω την μάνα του για την απάθειά της (και να δώσω ένα μπατσάκι και σε αυτόν, αν και δεν έφταιγε σε τίποτα ουσιαστικά). Δυστυχώς δεν έκανα τίποτα απ’όσα σκεφτόμουν και τελικά κατέβηκα άπρακτος από το μοιραίο τραίνο, αλλά έλαβα το έναυσμα για το άρθρο αυτό.

Τις προάλλες, γνωστή εκπομπή «ελαφρού» περιεχομένου του ANT1 φιλοξενούσε νέα ζευγάρια πού κλαιγόντουσαν στον αέρα και ανέλυαν τα προβλήματα του γάμου τους. Ένα από αυτά, λοιπόν, ανέλωσε τα 5 λεπτά δημοσιότητάς του με τον άντρα να κατηγορεί την γυναίκα (και τούμπαλιν) για υπέρμετρη ζήλεια. Τα ακλόνητα επιχειρήματά τους, του στυλ «την είδα αυτήν πού σου έκανε “like” στο Facebook» και «ενώ αυτόν πού έκανε comment στην φωτογραφία σου με το μπικίνι, νομίζεις δεν τον είδα;», κρίνονται επιεικώς απερίγραπτα φυσικά. Ωστόσο, σε πολλές χώρες του κόσμου (με την Αγγλία πρώτη αν δεν κάνω λάθος), το Facebook είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους διαζυγίου. Δεν κάνω πλάκα, ρωτήστε να μάθετε.

Μπορεί κάποιος να μου πεί τι στο καλό γίνεται; Γιατί εγώ αυτό πού βλέπω, είναι πως αποβλακωνόμαστε αργά αλλά σταθερά, χάρη στην λατρεμένη μας τεχνολογία. Η μάνα δίνει το κινητό, την game console, το PC και γενικά ότι βρεί μπροστά της, προκειμένου να την αφήσει ήσυχος ο κανακάρης της, αμελώντας εγκληματικά την διαπαιδαγώγησή του. Μήπως νομίζει ότι το Internet θα του μάθει να φέρεται; Και στην τελική, γιατί να έχει κινητό ένα παιδί πού ακόμα είναι στο Δημοτικό; Και γιατί δεν του εξηγεί τι διάολο εννούσε εκείνος ο παππούς με την λέξη «παιδεία» και το γιατί πρέπει να σηκώνεται και να παραχωρεί τη θέση του σε έναν ανήμπορο να σταθεί; Τα ζευγάρια χωρίζουν λόγω του Facebook; Καλά, προφανώς ένα τέτοιο ζευγάρι έχει πολλά άλλα προβλήματα να αντιμετωπίσει (ψυχολογικά) και δε θα έπρεπε να παντρευτούν εξ’αρχής, αλλά ΛΟΓΩ FACEBOOK; Πλάκα μου κάνετε;

Αν την προηγούμενη δεκαετία «άνοιξαν» τα μάτια μας και είδαμε το φως, ένα νέο κόσμο πού ανοίχτηκε μονομιάς μπροστά μας μέσω του Διαδικτύου, τότε αυτή τη δεκαετία τα μάτια μας θα κλείσουν, θα νομίζουμε ότι προχωράμε αλλά ουσιαστικά θα γινόμαστε υποδεέστεροι σαν άνθρωποι, θα καταλήξουμε φυτά. Και περισσότερο θα επηρεαστούν (αρνητικά πάντα) οι γενιές πού τώρα διανύουν την παιδική τους ηλικία, τρέμω να τους φανταστώ σαν εφήβους. Γιατί, βέβαια, ένας γονέας πού τώρα είναι 30, γεννήθηκε το ’80 και μεγάλωσε το ’90, δεν έχει καμία σχέση με τις κατοχικές γενιές, ούτε καν με τις γενιές πού έζησαν τον εμφύλιο και τη Χούντα. Αν δεν έχεις περάσει άσχημες μέρες, δε μπορείς να εκτιμήσεις τις καλές αρκετά και αν δεν έχεις ζήσει την ανθρωπιά, ανάλογα θα μεγαλώσεις και τα παιδιά σου. Δώστους Internet και games, πάρ’τους την ψυχή. Γιατί ουσιαστικά αυτό τους παίρνεις, την ψυχή τους.

Καλά, καλά, υπερβάλλω ως συνήθως, μη φωνάζετε. Απλώς επηρέαζομαι πολύ από τέτοια μικρά και φαινομενικά ασήμαντα περιστατικά, πού όμως αν τα λάβουμε σοβαρά, θα πρέπει να ανησυχούμε για το μέλλον. «Σιγά ρε Μήτσο, κάθε γενιά τα ίδια λέει για τους εφήβους και μιά χαρά είναι τα παιδιά, δεν έχουμε πάθει ακόμα τίποτα». Ναι, φυσικό και επόμενο είναι αφού υπάρχει πάντα το περίφημο «χάσμα». Λογικό ένας σημερινός 60άρης να θεωρεί «περίεργα» και «τρελά» αυτά πού κάνει ένας 20άρης. Πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι. Σε τελική ανάλυση, πάντα θα υπάρχει το ένα φωτεινό μυαλό στα 100, στα 1000, στα 1.000.000, το οποίο οι συγκυρίες θα βοηθήσουν να φτάσει ψηλά και να βοηθήσει στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, είτε επιστημονικά, είτε πολιτικά, είτε με οποιονδήποτε τρόπο μπορείτε να σκεφτείτε. Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να μοιρολατρούμε και να αφήνουμε τα πάντα στην «τύχη» τους; Το μορφωτικό επίπεδο υποτίθεται πως ανεβαίνει και είναι αρκετά ψηλότερο σε σχέση με 40 χρόνια πριν, οι αναλφάβητοι είναι ελάχιστοι πλέον. Το γενικότερο επίπεδο συμπεριφοράς του ανθρώπου όμως; Η αλφάβητος είναι ένα όπλο πού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καλό ή για κακό σκοπό, ανάλογα με τις περιστάσεις. Το ίδιο και η τεχνολογία. Η τεχνολογία δεν είναι το ιερό δισκοπότηρο, δεν έχει τις απαντήσεις σε όλα μας τα προβλήματα, δεν αρκεί να την αναπτύξουμε και θα μας σώσει μόνη της. Η τεχνολογία θέλει ικανούς ανθρώπους να την χειρίζονται, ανθρώπους πού να βλέπουν (δε λέω παραβλέπουν γιατί είναι μη ρεαλιστικό) και λίγο πέρα από το προσωπικό τους όφελος. Αλλά αυτοί λιγοστεύουν διαρκώς. Και δεν μου κάνει εντύπωση, όταν ξέρω ότι ο πιτσιρικάς πού είδα σήμερα στο τραίνο, μπορεί το 2030 να παίρνει αποφάσεις πού θα επηρεάζουν πολλούς από τους συνανθρώπους του. Εσείς θα το θέλατε αυτό;

Yeah, καταστροφολογήσαμε και σήμερα, καιρό είχε να το κάνει ο «Εφιάλτης». Δε βαριέστε, ανάμεσα σε οπτιμισμό και πεσσιμισμό, προτιμώ τον δεύτερο...Είναι καλύτερα να βλέπεις το ποτήρι μισο-άδειο μερικές φορές, γιατί έτσι έχεις κίνητρο να το γεμίσεις. Ενώ αν το βλέπεις μισογεμάτο, νιώθεις ότι έχεις περιθώριο να το αδειάσεις. Και δεν έχουμε αυτό το περιθώριο, όχι στον 21ο αιώνα.

Δημήτρης “ Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε ” Σκιάννης

Σχόλια

Αναζήτηση RSS

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."